ตอนที่ 64 สะเทือนสยบ

เมื่อไปถึงไซต์งานก่อสร้าง ตอนนี้งานก่อสร้างทั้งหมดได้หยุดแล้ว

คนงานนั่งรวมกันเป็นกลุ่มสองสามคน เล่นไพ่และคุยโว

บางส่วนกลับบ้านแล้ว

แรงงานก็จะเป็นลักษณะนี้ ทำงานในไซต์งานก่อสร้างเสร็จแล้ว กลับบ้านก็ต้องดูแลงานเกษตรอีก

"เจ้าห้าได้เงินมาไหม?"

เมื่อเห็นว่าเจ้าห้าเข้ามาพร้อมกับชายหญิงหนึ่งคู่ ทันใดนั้นก็มีคนเดินเข้ามาล้อม

เย่เซิ่งเทียนรู้ดีว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับแรงงานที่เป็นคนรากหญ้าของสังคม พวกเขาอาศัยแรงกายหารายได้เพียงเล็กน้อย ดูเหมือนว่าพวกเขาสามารถหารายได้หลายร้อยต่อวัน แต่ความจริงแล้วตลอดทั้งปีพวกเขามีรายได้ไม่มากนัก

เมื่อได้รับค่าแรงแล้ว สิ่งแรกที่นึกถึงไม่ใช่ไปทานอาหารดี ๆ สักมื้อ แต่คือการโอนเงินกลับบ้าน

ลูกต้องไปโรงเรียน?

ภรรยาต้องซื้อเสื้อผ้าสักชิ้นหรือสองชิ้น?

ทั้งครอบครัวมีคนหารายได้แค่คนเดียว แต่ใช้จ่ายกันทั้งครอบครัว ถ้าสามารถออมเงินได้ปีล่ะสองสามหมื่นถือว่าไม่เลวแล้ว

ดังนั้นทันทีที่พวกเขาได้ยินว่าบริษัทมีปัญหา เป็นเรื่องปกติที่พวกเขาจะก่อความวุ่นวาย

เพราะว่าใครออกมาทำงานก็เพื่อที่จะหารายได้เท่านั้น?

เย่เซิ่งเทียนสามารถเข้าใจพวกเขาได้

"ทุกคนไม่ต้องรีบร้อน ผมเป็นตัวแทนของประธานหวาง มาที่นี่เพื่อเจรจากับพวกคุณ"

เย่เซิ่งเทียนเป็นคนกล่าวก่อน

"คุณเป็นใคร? ถ้าไม่จ่ายค่าแรงให้พวกเรา ใครมาก็ไม่มีประโยชน์"

มีคนกล่าวอย่างไม่พอใจ

"ถูกต้อง พวกเราต้องการแค่เงินค่าแรงเท่านั้น อย่าคิดว่าพวกเราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ถ้าคิดจะหลอกพวกเราไม่มีทาง"

มีคนกล่าวอย่างโกรธเคือง

"ตระกูลหมิงซื้อขาดวัสดุไปทั้งหมดแล้ว แม้ว่าพวกเราจะอยากทำงานต่อ ถ้าไม่มีวัสดุเลย และตระกูลหมิงลงมือจัดการแล้ว บริษัทหัวหยวนจะทำอะไรได้ล่ะ?"

"รีบจ่ายค่าแรงของผม ผมจะต้องกลับไปทำงานการเกษตรอีก"

ต่างคนต่างพูด ทำให้เกิดเสียงดัง

ขณะนี้ ได้ยินว่ามีคนของบริษัทหัวหยวนมาที่ไซต์งานก่อสร้าง คนงานที่อยู่หอพักคนอื่น ๆ ก็รีบมาเช่นกัน

ขวางที่นี่ไว้จนแน่น

เมื่อรั่วรั่วเห็นภาพนี้ เธอตกใจจนใบหน้าขาวซีด และเดินตามหลังเย่เซิ่งเทียนไปทุกย่างก้าว

เธอมองไปที่แผ่นหลังของเย่เซิ่งเทียน และแอบคิดว่าสามีของประธานหวางนั้นเยี่ยมจริง ๆ ยืนต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ยังสุขุม พวกเขายังบอกด้วยว่าสามีของประธานหวางนั้นเป็นคนไร้ประโยชน์ พวกนั้นมีตาแต่หามีแววไม่จริง ๆ