ตอนที่ 79 คนชั่วก็ย่อมมีคนชั่วร้ายกว่ามาทรมาน

"โอ๊ย......"

หวางหงร้องเสียงดัง กุมเป้ากางเกงคุกเข่าลงบนพื้นในทันที เปล่งเสียงกรีดร้องราวกับสัตว์เดรัจฉาน

โหดร้ายมากจนไม่นึกว่าจะมีอยู่ในโลกนี้จริงๆ!!

เจ็บปวดจนเขาพูดไม่ออก และเหงื่อเม็ดโตเย็นไหลลงจากใบหน้าของเขา สีหน้าดุร้าย หน้าตาบิดเบี้ยว เหมือนกุ้งแห้งตัวหนึ่งอยู่บนพื้น

ความเจ็บปวดแบบนี้ มีเพียงผู้ชายเท่านั้นที่เข้าใจ

"แก......โอ๊ย......แกแม่ง......รนหาที่ตาย!!!"

"หุบปากเน่าๆของแกซะ พี่ซีมาช่วยเหลือพวกแกด้วยความหวังดีปรารถนาดี แกพูดเยาะเย้ยถากถางใคร?"

หลันรั่วรั่วพูดอย่างโกรธเคืองว่า: "คุณแม่งจิตใจเหี้ยมโหดเยี่ยงหมาป่าจริงๆ บริษัทหัวหยวนของพวกเรามีวันนี้ได้ พวกเราพยายามมาด้วยตัวเองทั้งหมด คุณกำลังขยะแขยงใครกัน?"

เจ้าห้าพูดอย่างเต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม: "ด่าได้ดี ในฐานะญาติของประธานหวาง พวกแกไม่เพียงแต่มีตาเสียเปล่าแต่ขาดไหวพริบ ยังหน้าเนื้อใจเสือ ประธานหวางมีบ้านแม่อย่างพวกแกแบบนี้ ซวยไปแปดชั่วโคตรจริงๆ ก็เป็นประธานที่จิตใจดี เปลี่ยนเป็นคนอื่น พวกแกลองรังแกดูสิ?"

ท่าทีของตระกูลหวางที่มีต่อหวางซี ขนาดคนนอกอย่างเจ้าห้าก็ทนไม่ได้ และพูดอย่างโกรธเคืองว่า: "ประธานหวาง คนเลวระยำหมาแบบนี้ คุณไม่จำเป็นต้องช่วย ปล่อยให้พวกเขาตามยถากรรมเถอะ นี่เป็นกรรมของพวกเขา!"

หวางหงเจ็บปวดจนใบหน้าซีด อยากจะด่า แต่พูดไม่ออกด้วยซ้ำ

ราบกับไส้เดือน บิดตัวไปมาอยู่บนพื้นดิน

"ช่างเหอะ ฉันถือซะว่าถูกหมากัด"

หวางซีหัวเราะเยาะตัวเอง เมื่อเผชิญกับการข่มเหงของคนในตระกูลหวาง เธอไม่มีทางโกรธจนร้องไห้อีก

ความคิดถึงเล็กน้อยที่เธอมีต่อตระกูลหวาง ก็หมดไปตั้งแต่เรื่องที่คนของตระกูลหวางขัดขวางทุกวิถีทางที่ทำได้ไม่ให้ฝังพ่อลงไปในสุสานบรรพบุรุษ