ตอนที่ 82 เพื่อนร่วมชั้นเรียนเก่า

"พ่อ~~"

ที่ประตูโรงเรียนอนุบาล ซือซือกระโดดโลดเต้นวิ่งออกมา และกระโจนเข้าไปในอ้อมกอดของเย่เซิ่งเทียน

ฟางหยวนเดินเข้ามาทักทาย: "พี่เซิ่งเทียน วันนี้พี่สะใภ้ไม่มาเหรอ?"

"เธอนะ มัวแต่ยุ่งอยู่กับการหาเงินเลี้ยงครอบครัว ไม่อย่างนั้นฉันจะเป็นผู้ชายเกาะผู้หญิงกินได้ยังไง"เย่เซิ่งเทียนพูดล้อเล่นด้วยรอยยิ้ม

ฟางหยวนพูดอย่างไม่พอใจว่า: "พี่เซิ่งเทียน มีอย่างที่ไหนกันว่าให้ตัวเองอย่างพี่แบบนี้ ถ้าพี่เป็นผู้ชายเกาะผู้หญิงกิน งั้นคนทำงานอย่างพวกเราก็ไม่มีอะไรจะกินแล้ว พี่มีเวลาเมื่อไหร่ แม่ของฉันให้เชิญพี่และพี่สะใภ้กลับบ้านไปทานข้าว จะขอบคุณพี่"

"นี่เป็นสิ่งที่ฉันควรทำ ฉันและพี่ชายของเธอเป็นสหายร่วมรบกัน พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน อย่าเห็นเป็นคนนอก"

เย่เซิ่งเทียนพูดด้วยรอยยิ้มว่า: "งั้นก็ได้ ก็วันอาทิตย์นะ ฉันพาพี่สะใภ้ของเธอ ไปทานข้าวฟรี"

ฟางหยวนรีบพูดว่า: "งั้นพวกเราก็เอาตามนี้นะ ถึงเวลานั้นห้ามไม่มานะ หลอกคนเป็นลูกสุนัข"

"ครูฟางหยวน ครูสบายใจได้ค่ะ พ่อของหนูไม่หลอกคนหรอกค่ะ ถึงเวลาไปอย่างแน่นอนค่ะ"

ซือซือดูเหมือนผู้ใหญ่ตัวเล็กๆ กะพริบตา และพูดอย่างลึกลับว่า: "ครูฟางหยวน อย่าลืมข้อตกลงระหว่างพวกเรานะคะ"

ฟางหยวนเอามือไพล่หลังพยักหน้า: "วางใจได้ ครูจำได้"

สีหน้าของเย่เซิ่งเทียนแปลกใจ คิดว่าฟางหยวนคงจะไม่ใช่ว่าหลงกลซือซือแล้วนะ?

เด็กบ้านี่ อย่ามองว่าบุ้ยปากน่ารักไปวันๆ ความเป็นจริงในสมองมีความคิดแผลงๆมากมาย

บอกลาฟางหยวนแล้ว เย่เซิ่งเทียนอุ้มซือซือกลับบ้าน

"เย่......เย่เซิ่งเทียน?"

หญิงสาวคนหนึ่งขวางพวกเขาสองพ่อลูกไว้ และถามหยั่งเชิงว่า

"เธอคือ......"

เย่เซิ่งเทียนมองดูหญิงสาวคนนี้รู้สึกคุ้นหน้ามาก แต่ก็นึกชื่อของเธอไม่ออก

"ฉันคือซินซูจวน ลืมแล้วเหรอ?"

หญิงสาวกระทืบเท้าด้วยความโกรธ

เย่เซิ่งเทียนขมวดคิ้ว ยังนึกชื่อเธอไม่ออก หญิงสาวคนนี้เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนของตัวเองจริงๆ