บทที่ 18

"ฉู่เฟิง ข้าว่าเจ้าก็ไม่ได้เก็บอะไรได้มากมายไปกว่าพวกข้านัก วันนี้ทั้งวันข้าไม่เห็นเจ้าจะเก็บอะไรได้เลย" จากที่ฉู่เสว่สังเกตเห็นนั้น ถุงของฉู่เฟิงก็ยังคงว่างเปล่าอยู่ ฉู่เสว่ยิ้มล้อเลียนและหันกลับไปลงมือขุดหาหญ้าต่ออย่างดูลำบากยากเย็น

"เจ้าว่าอย่างนั้นหรือ? พวกเจ้ามีกันตั้งสิบกว่าคน แต่ข้าก็เห็นพวกเจ้าไม่ได้ต่างไปจากข้าสักเท่าไร" ฉู่เฟิงมองไปยังถุงของฉู่เสว่ที่ยังดูว่างเปล่าไม่ต่างไปจากของตัวมันเอง และ ทำหน้าล้อเลียนกลับมา

"ข้าไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมฉู่เยว่ กำลังคิดอะไรอยู่ จึงส่งพวกเจ้าที่ไร้ประโยชน์มาที่นี่ตั้งสิบคน พวกไร้ประโยชน์ อย่างพวกเจ้าก็ได้แต่วิ่งวุ่นกันโดยไม่ก่อประโยชน์ใด ๆ ขึ้นมา นี่พวกเจ้าออกมาตั้งค่ายพักกลางป่ากันแค่นั้นหรือไร พวกเจ้ามีเสบียงปันส่วนเหลือเฟืองั้นหรือ"

"หยุดกล่าววาจาไร้สาระของเจ้าเสียฉู่เฟิง" ฉู่เสว่เหลืออดหลังจากฟังคำกล่าวเหน็บแนมของฉู่เฟิง และพลพรรคที่เหลืออีกเก้าคนของนางก็เริ่มจะรู้สึกแบบเดียวกัน

โดยเฉพาะฉู่เกามันถึงขั้นชี้นิ้วใส่หน้าฉู่เฟิง พร้อมตะคอกว่า "ถ้าเจ้ายังกล้าใช้วาจาล่วงเกินคุณหนูอีก ข้าจะอัดเจ้าให้พูดไม่ได้อีกต่อไป”

"ถ้าเจ้าคิดว่าเจ้ามีความสามารถที่จะทำได้อย่างที่พูด ก็ลองเข้ามาได้เลย" ฉู่เฟิงพูดสวนกลับและชำเลืองมองอย่างเหยียดหยาม จากนั้นมันก็ก้มหน้ากินเสบียงจากปันส่วนของ มันต่อ

"เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้างั้นหรือ?" ฉู่เกาประกาศวาจาพร้อมวิ่งอย่างเกรี้ยวกราดเข้าใส่ฉู่เฟิง ใต้ฝ่าเท้าของมันก่อกำเนิดลมหมุนหอบใบไม้กองใหญ่ให้ลอยตัวขึ้น มันขับดันทิพย์ยุทธ์ห้วงที่สี่อย่างเต็มตัว

แต่แล้วเมื่อฉู่เกาขยับตัวเข้ามาใกล้ ฉับพลันฉู่เฟิงเงยหน้าขึ้นสายตาเย็นเยียบประดุจคมมีดของมันเสียดแทงไปที่สายตาของฉู่เกา

"ปัง"

ในทันใดนั้น ฉู่เกาหยุดการเคลื่อนไหว มันรีบถอยหลังออกมาสองก้าว เมื่อสายตาของมันประสานกับฉู่เฟิงมันสัมผัส ถึงพลังบางอย่าง พลังที่สามารถยับยั้งมันได้

พลังนั้นทำให้มันเสียวสันหลังวาบ ความตื่นตระหนกทำให้หัวใจของมันเต้นระส่ำระส่าย เพราะมันเคยสัมผัสกับ

พลังนี้มาแล้วในอดีต และคนที่ทำให้มันต้องเผชิญความรู้สึกนี้ในครานั้น คือคนที่น่ากลัวอย่างหาใดเปรียบ

"ตึก"

แม้มันจะเกิดความรู้สึกนี้ขึ้นอีกครั้งในครานี้มันก็อดทำ ใจเชื่อไม่ได้ว่าพลังคุกคามนี้มาจากฉู่เฟิงไอ้เด็กที่พึ่งบรรลุทิพย์ ยุทธ์ห้วงที่สี่ และพึ่งก้าวเข้าสู่สำนักฝ่ายใน มันได้แต่ตระหนักว่ามันไม่ใช่คู่ปรับกับฉู่เฟิงในวันนี้

"เฮือก"

มันกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ แล้วตัดสินใจหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำให้ฉู่เสว่และคนอื่น ๆ ล้วนทำตัวไม่ถูก ทำไมฉู่เกาถึงหันหลังหนีโดยไม่แม้แต่จะประมือสู้? มิใช่ความอับอายหรือที่ลงมือกระทำการเยี่ยงนี้?

ถ้าพวกมันรู้ว่าความหวาดกลัวของฉู่เกามาจากเพียงการกระทำโดยสายตาของฉู่เฟิง พวกมันคงต้องรู้สึกเสียหน้ามากกว่านี้เป็นแน่

"ฉู่เกา มันเกิดอะไรขึ้น?" ฉู่เสว่แผดเสียงออกมาด้วย ความโมโห

"คุณหนูข้า..." ฉู่เกาไม่รู้จะกล่าวอันใดออกมา

"เจ้าสวะเลี้ยงเสียข้าวสุก"

ยิ่งฉู่เสว่เห็นฉู่เกาที่หมดสภาพในเวลานี้ นางถึงกับต้อง กัดฟันด้วยความโกรธ แต่นางก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อไป นางทำได้แค่มอบวาจาดุร้ายให้แก่ฉู่เฟิง

"ฉู่เฟิง เหมือนว่าเจ้าจะเติบใหญ่ขึ้นมากเลยนะ แต่อย่าหลงลืมตัวไป เมื่อครั้งเจ้ายังเด็กจำได้หรือไม่ว่าเจ้าเคยพ่ายแพ้ แก่ท่านพี่หงเฟยมาก่อน?"

"ข้าขอเตือนเจ้าไว้เลยว่า ทางที่ดีเจ้าไม่ควรกลับไปสู่บ้านตระกูลฉู่ของเรา มิเช่นนั้นข้าจะตามท่านพี่หงเฟยให้มาสั่งสอนเจ้าให้หนักกว่าเดิม"

เมื่อได้ยินคำพูดของฉู่เสว่ ฉู่เฟิงรวบมือทั้งสองข้างกำ แน่น เสบียงอาหารที่อยู่ในมือของมันถูกบดจนเป็นผุยผง พลันเกิดสายลมหมุนขึ้นรอบตัวโดยมีมันเป็นแกนกลาง ผลักดันให้ฉู่เสว่และพรรคพวกคนอื่นถอยหลังออกไปอย่างสุดฝืน แม้กระทั่งฉู่เกาก็ไม่สามารถต้านไหว

ฉู่หงเฟย บุรุษที่เคยสร้างความอับอายแก่ฉู่เฟิงในอดีต ฉู่เฟิงไม่เลยลืม เมื่อมันอายุแปดขวบ มันถูกฉู่หงเฟยวัยสิบขวบลงมือเสียจนยืนไม่ไหว และทำให้มันต้องนอนพักฟื้นไป กว่าครึ่งเดือน

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อพี่ชายของมัน ฉู่กูหยวี่ ตัดสินใจลงมือแก้แค้นให้กับมัน ฉู่กูหยวี่กลับเป็นฝ่ายที่พลาดพลั้งโดนลงมือ

กลับมาเช่นกัน เหตุการณ์เหล่านั้นเปรียบเสมือนหนามแหลม ที่ปักแทงหัวใจของมัน หนามที่สร้างความเจ็บปวดแสนสาหัสให้มันตลอดมา... เว้นแต่ว่ามันจะถูกถอนออก

ฉู่เฟิงผงกหัวของมันเงยขึ้นมาอย่างช้า ๆ จิตสังหารเย็นเยียบและขุ่นมัวเปล่งออกมาจากสายตาทั้งคู่ของมัน มัน กล่าววาจาด้วยน้ำเสียงที่เยือกเย็นแก่ฉู่เสว่

"ฉู่เสว่เจ้าจงไปบอกฉู่หงเฟยว่า ข้าจะกลับไปร่วมใน การชุมนุมประจำตระกูล และให้มันเตรียมพร้อมที่จะคุกเข่าและร้องขอชีวิตต่อหน้าข้า"