บทที่ 21

“รีบวิ่งเร็วเข้า" เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดี พันธมิตรกระบี่ทั้งสามเริ่มหาทางหนีทีไล่

"กื๊ด"

แม้ทั้งสามคนจะวิ่งหนีแต่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะกลุ่มหมอกควันประหลาดนั้นพุ่งเข้าใส่ทั้งสามด้วยความเร็วปานสายฟ้า ราวกับพวกมันค้นพบเป้าหมายแล้ว

"อ๊าก"

บัดนั้น ใบหน้าของทั้งสามพลันเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง พวกมันทิ้งดาบ ยกมือกุมขมับ และร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

ฉู่เฟิงเห็นได้ชัดเจนว่าใบหน้าของพวกมันเปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีเขียว จากเขียวเป็นม่วง ทั้งสามคนเข่าทรุดลงกับพื้น แล้วจากนั้นพวกมันก็เริ่มดิ้นไปมา กล่าวได้ว่าพวกมันกำ ลังทรมานเพราะคลื่นความเจ็บปวดมากมายที่ถาโถมมาใส่พวกมัน

เสียงร้องโหยหวนก้องดังอยู่เพียงไม่นาน ชั่วพริบตาลมหายใจของมันทั้งสามก็ขาดห้วง แขนขาอ่อนแรง พวกมันสิ้นชีพแล้ว ใบหน้าที่ไร้ชีวิตของทั้งสามนั้นผิดแผกออกไปยิ่งนัก สภาพบวมพอง มีโลหิตไหลออกจากทวารทั้งเจ็ดบนใบ หน้า ดวงตาเหลือกถลนออกมา และกระทั่งเส้นผมยังหลุดร่วงอีกด้วย ช่างเป็นภาพที่น่าสยดสยองเหลือเกิน

"กื๊ด"

แต่สำหรับฉู่เฟิง สิ่งที่น่าสยดสยองยิ่งกว่าคือกลุ่มหมอกควันประหลาดนั้นเอง

หลังจากทรมานชายทั้งสามจนถึงแก่ความตาย กลุ่มหมอกควันที่เล็ดลอดเข้าสู่สมองของมันสามคนก็ลอยกลับออกมา ในจังหวะเดียวกัน หมอกควันประหลาดจากทั่วทุกทิศก็เริ่มลอยช้า ๆ มาทางฉู่เฟิง

"โปรดช่วยข้าด้วย"

ในขณะที่ตื่นตระหนกอยู่นั้น ฉู่เฟิงก็มองไปทางผู้อาวุ โสปริศนา พบว่ามีเพียงบริเวณรอบตัวผู้อาวุโสเท่านั้น ที่ไม่มี กลุ่มหมอกควันปกคลุม นั่นหมายถึงว่า หมอกควันพวกนั้น เคารพ ยำเกรงผู้อาวุโสไม่มากก็น้อย

แต่ไม่ว่าฉู่เฟิงจะร้องขอความช่วยเหลือเช่นไร ผู้อาวุโสก็ไม่เมตตามัน แต่การเรียกร้องของมันกลับยิ่งเป็นการปลุก

ปั่นกลุ่มหมอกควันที่อยู่รายรอบ และในวินาทีนั้นเอง พวกมันก็พุ่งเข้าโจมตีฉู่เฟิงด้วยความเร็วปานสายฟ้า

"บ้าเอ๊ย!"

เมื่อเห็นสถานการณ์มิสู้ดี ฉู่เฟิงขยับร่างกายแล้วออกวิ่งไปทางผู้อาวุโส มันต้องการใช้ร่างผู้อาวุโสเป็นเกราะป้อง กันหายนะนี้ แต่ถึงอย่างนั้น ฉู่เฟิงก็ยังประเมินความเร็วของ กลุ่มหมอกควันนั้นต่ำไป

หลังจากออกวิ่งได้เพียงไม่กี่ก้าว ฉู่เฟิงรู้สึกได้ถึงคลื่นความเจ็บปวดในหัวของมัน ราวกับว่ามีบางอย่างโจมตีสติสัมปชัญญะและกำลังฉีกกระชากสมองมันออกเป็นชิ้น ๆ

"อ๊าก"

ความเจ็บปวดที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วนั้นทำให้ฉู่เฟิงรู้ว่าหมอกควันปริมาณมากหลั่งไหลเข้าไปสู่สมองของตัวมันหมอก ควันเหมือนกัดกินร่างกายของฉู่เฟิง และนำมาซึ่งความเจ็บปวดอันมิอาจต้านทานได้

ในสถานการณ์เช่นนั้น ไม่มีทางที่ฉู่เฟิงจะขัดขืนได้เลย มันร่วงลงพื้นอย่างรวดเร็ว เริ่มกลิ้งไปมาและร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ไม่ต่างกับพันธมิตรกระบี่ทั้งสามคนก่อนหน้านี้

ผู้อาวุโสปริศนามิได้ขยับกายแม้เพียงน้อยในขณะมองมาที่ฉู่เฟิง สิ่งที่ต่างไปมีเพียงรอยยิ้มแปลกแปร่งบนใบหน้าของมันค่อย ๆ จางไป แทนที่ด้วยการเบะปากจากความผิดหวัง

"อ๊าก"

ในตอนนั้นเอง ฉู่เฟิงเริ่มคำรามออกมา รังสีสีขาวพุ่งออกมาจากศีรษะของมันราวกับน้ำวน แล้วเริ่มหมุนวนไป รอบ ๆ ฉับพลันกลุ่มหมอกควันที่ก่อตัวมีขนาดเส้นรอบวงหลายหลา ก็แตกกระจายราวกับฝุ่นและเขม่าควัน

หลังจากร้องคำรามออกมา ฉู่เฟิงก็ล้มลงบนพื้นโดยสิ้นสติและไร้เรี่ยวแรง ทว่ารังสีสีขาวที่คล้ายน้ำวนนั้นยังคงหมุนคว้างอยู่กึ่งกลางของร่างมัน

เนื่องจากรังสีสีขาวนั้นปกป้องร่างฉู่เฟิงอยู่ กลุ่มควันประหลาดที่อยู่รายรอบจึงไม่กล้าเข้าใกล้ร่างมัน แม้กระทั่งเสียงทำลายโสตประสาทที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ยังเบาบางลง ราวกับว่าพวกมันหวาดกลัวบางอย่าง

"หืม?"

เมื่อประสบกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น สีหน้าของผู้อาวุโสก็เปลี่ยนไป แทนที่ด้วยประกายตาที่มีความประหลาด ใจแกมยินดี จากนั้นมันยกแขนขึ้นโบกแล้วคลื่นประหลาดก็

กระจายออกไปทุกทิศทาง ทำให้กลุ่มหมอกควันหดตัวกลับไป ในอัฐิสีขาวเหล่านั้น