บทที่ 44

"เจ้า… เจ้าเป็นใคร?" หลิวหมางหวาดกลัวถึงขีดสุด มันพยายามถอยหลัง ทว่าร่างกลับประชิดกำแพง มันจึงไม่มีทางหนีอีกต่อไป

"ซวบ"

ฉู่เฟิงไม่พูดพล่ามทำเพลงและเปิดฉากโจมตี มือของ มันราวกับกรงเล็บอินทรี พุ่งเข้าใส่ช่วงล่างของหลิวหมางและคว้าหมับเข้าไปบริเวณต้นขาของมัน

"พูดมา แกใช้ไอ้นี่ย่ำยีสตรีไปมากแค่ไหนแล้ว?" ฉู่เฟิงฉีกยิ้ม ทว่ายิ้มของมันดูพิลึกนัก

หลิวหมางเห็นรอยยิ้มของฉู่เฟิงก่อนที่มันจะตอบอะไร ออกไป มันจึงคิดว่าพอจะมีโอกาสอยู่บ้าง มันเปลี่ยนท่าทีใน ฉับพลันแล้วตะโกนออกไปด้วยเสียงดังว่า “ทำไมแกถามแบบ นี้? ไม่รู้รึว่าข้าเป็นใคร?! ถ้าแกกล้าแตะต้องข้าล่ะก็ ข้าจะทำ ให้แกไม่ตายดี!"

"ข้าไม่ทำอะไรทั้งนั้น แต่ว่านับจากวันนี้ไป แกอาจจะ นึกถึงสตรีที่แกเคยย่ำยีก่อนหน้านี้ก็ได้" พูดจบฉู่เฟิงก็กำหมัดแน่น