บทที่ 46

"นี่ ดื่มชาสักถ้วย มันจักช่วยให้เจ้าหายผวา" ซูโหรวรินชาสมุนไพรให้ฉู่เฟิง

"ขอบคุณผู้อาวุโสซูโหรว ข้ารู้สึกกระหายน้ำจริง ๆ" ฉู่เฟิงกระดกรวดเดียวจนหมดถ้วย

"ยังมีอีกหรือไม่?"

"มีสิ" ซูโหรวรินชาสมุนไพรให้ฉู่เฟิงอีกหลายถ้วย ฉู่เฟิง กระดกหมดถ้วยตามเคย ดื่มจนน้ำชาหมดกาแล้วจึงเช็ดมุมปาก แถมยังเรอเสียงดังอีกด้วย

เมื่อเห็นเช่นนั้น ซูโหรวถึงกับประหลาดใจยิ่งนัก "เจ้าหนุ่มคนนี้ไม่ได้ขวัญผวาเลยแม้แต่นิด แค่กระหายน้ำจริง ๆ" เผชิญกับภัยอันตรายที่น่าหวาดหวั่นด้วยอายุเพียงเท่านี้ แต่กลับไม่แสดงความกลัวเกรงใด ๆ ออกมาเลย นับว่าใจกล้าเหลือเกิน ซูโหรวรู้สึกชื่นชมอยู่ลึก ๆ เห็นทีครั้งนี้นางจะช่วยถูกคนจริง ๆ

"ท่านซูโหรว วันนี้ต้องขอบคุณที่ช่วยเหลือ ไม่เช่นนั้นข้าคงไม่มีชีวิตรอดแล้ว…