บทที่ 67

"พรึบ" พลันร่างของเจี้ยนเฟิงอีเกิดประกายแสงสว่าง จากนั้นมันก็หายตัวไวประหนึ่งถูกผีบดบังร่าง

ทันใดนั้น มันก็โผล่ประจันหน้ากับฉู่เฟิง พายุหมัดที่รุนแรงถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง มันไม่สนใจฉู่เฟิงและพยา ยามโจมตีอย่างบ้าคลั่ง

ทว่าเจี้ยนเฟิงอีนั้นประเมินฉู่เฟิงต่ำจนเกินไป มันคิดว่าหมัดของมันจะเอาชนะฉู่เฟิงได้อย่างง่ายดายเหมือนปอก กล้วยเข้าปาก แต่มันไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของฝ่ามือที่ฉู่เฟิง ใช้ มันทำราวกับไม่เห็นฉู่เฟิงอยู่ในสายตา

มุมปากของฉู่เฟิงโค้งขึ้นเล็กน้อย พร้อมกับก้าวไปข้างหน้า หัวไหล่งอเล็กน้อย จากนั้นมันก็เหวี่ยงแขนขวาต่อยออกไป

สองหมัดกำลังเข้าปะทะกันกลางอากาศ ความเร็วและความแรงทำให้อากาศเสียดสีกัน จนเม็ดทรายกระจายออกดุจ พายุฝนคลั่ง

"หยุดเดี๋ยวนี้!"