บทที่ 1010

ความโศกเศร้าและความเสียใจอย่างมากปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเทพสงครามคนอื่น ๆ พวกเขาก้มหน้าขณะที่หัวใจของพวกเขาจมดิ่งลง

“อย่ายอมแพ้! ตราบใดยังมีลมหายใจอยู่ มันย่อมมีความหวัง!”

หลังจากเงียบไปสักพัก เฟนด์ก็อ้าปากพูดต่อว่า “เขาเป็นแบบนี้เพราะฉัน! เขาช่วยฉันสืบหาเรื่องเกล็ดมังกร ดังนั้นไม่ว่าจะยังไง ฉันต้องช่วยชีวิตเขาให้ได้ ไม่งั้น ฉันจะอธิบายให้ครอบครัวเขาฟังได้ยังไง! ฉันต้องช่วยเขา! ฉันต้องช่วยเขาให้ได้!”

น้ำตาของอีธานไหลออกมา จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นมองเฟนด์ “แต่ท่านอาจารย์ พี่เฟอร์นันโดกำลังจะตาย! ลมหายใจของเขาอ่อนแรงมากและเขาก็กำลังหาหายใจเบาลงทีละนิด ๆ ! เขาคงมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถึงสิบวัน!” อีธานโศกเศร้ามาก

“เฮ้อ!”

ทุกคนถอนหายใจออกมาเสียงดัง ดวงตาของพวกเขาแดงก่ำ

เฟนด์ยิ้มแห้งอย่างขมขื่น “เรากลับกันก่อนเถอะ ฉันมีวิธีช่วยเฟอร์นันโด ฉันรู้ว่ามีของวิเศษที่สามารถช่วยเฟอร์นันโดได้ มันสามารถรักษาอาการของเฟอร์นันโดได้ แม้ว่าจะหามันได้อย่างยากลำบาก แต่ตอนนี้ฉันทะลวงข้ามขั้นได้แล้ว ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉันจะเอามันให้ได้!”

“ท่านนักรบสูงสุด ขอบคุณมาก ๆ! และก็ขอบคุณท่านเทพสงครามมากที่ช่วยชีวิตพวกเรา!”

ชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามาใกล้ตรงกลุ่มที่พวกเขายืนอยู่ กล่าวขอบคุณพวกเขาพร้อมทั้งโค้งคำนับอย่างจริงใจ

“ด้วยความยินดี!”

เฟนด์ยิ้มอย่างอึดอัด ครั้งนี้มีพยานที่รู้เห็นจำนวนมาก เขาคงปิดบังเรื่องตัวตนของตัวเองไม่ได้อีกต่อไป

เฟนด์หัวเราะอย่างขมขื่นแล้วพูดกับทุกคนว่า “ทุกคน กรุณาออกไปจากที่นี่และกลับไปที่บ้านของพวกคุณ เราไม่แน่ใจว่ายังมีคนขององค์กรลับอยู่ที่นี่อีกหรือเปล่า ถ้าพวกคุณคนใดพบเบาะแสเกี่ยวกับองค์กรลับนี้ กรุณาติดต่อบอกเราให้เร็วที่สุด! เพื่อที่เราจะได้ฆ่าพวกสารเลวอเมริกันได้ทัน สารเลวพวกนั้นมารุกรานประเทศของเรา มาจับตัวคนของเราและทำให้คนของเรากลายเป็นหุ่นเชิด เราจะให้อภัยพวกมันได้ยังไง!”

“ท่านพูดถูก! คนพวกนี้สารเลวจริง ๆ! ช่างเลวทรามต่ำช้ามาก!”

ทุกคนรู้สึกโกรธมากขึ้นเหมือนกระแสน้ำ