บทที่ 1025

เบรนตันป้องมือและขอบคุณลิลลี่ขณะพูด “ขอบคุณครับนายหญิง ความสุขที่สุดในชีวิตของผมคือตอนที่ผมได้รับใช้ท่าน มันคือความรับผิดชอบของผม นอกจากนั้น ผมก็เชื่อในพรสวรรค์ของนายน้อยคนโต ผมหวังว่านายน้อยแลนซ์จะได้เป็นนายท่านของตระกูลวู๊ดเร็ว ๆ นี้”

“ฮ่า ๆ... ไม่ต้องห่วง การทำงานให้ฉันหมายความว่านายทำงานให้ตระกูลลาโกริโอ และฉันจะไม่ทำแย่ ๆ กับนาย ในตอนที่เราเจอลูกชายของฉันและเขาได้เป็นนายท่านของตระกูลวู๊ด เขาก็จะไม่ปฏิบัติแย่ ๆ กับนายเช่นกัน”

“นายน่าจะทำงานให้หนักขึ้นเพื่อบ่มเพาะไปด้วยนะ และฉันให้ตำแหน่งผู้อาวุโสได้ถ้านายทำเช่นนั้น” ลิลลี่เสนอพร้อมรอยยิ้ม

ผู้พิทักษ์รุ่นที่เก้าได้ยินเช่นนั้นก็ยินดีใจ เขาคุกเข่าลงหนึ่งข้างทันที “ขอบคุณครับนายหญิง! ผมจะทำงานอย่างหนักให้เป็นไปตามความหวังของคุณ!”

หลังจากนั้น ผู้พิทักษ์รุ่นที่เก้าก็ออกมาจากที่พักของลิลลี่

เขามาที่ศาลาหลังจากนั้นไม่นาน

ศาลาที่ตั้งอยู่ริมหน้าผามีผู้อาวุโสอายุประมาณ 50 อยู่ด้านใน เขาเอามือไพล่หลังขณะมองเมืองเล็ก ๆ ด้านล่างเนินเขานั่น

“ผู้อาวุโสลำดับสาม” ผู้พิทักษ์รุ่นที่ป้องมืออย่างอ่อนน้อมขณะที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา