บทที่ 1028

เฟนด์พูดไม่ออกเมื่อได้ยินเช่นนี้ “ลาโกริโอต้องโกรธแน่ ๆ หากเป็นอย่างนั้น สุดท้ายแล้ว พวกเขาก็ช่วยตระกูลวู๊ด แต่ไม่เคยคิดกันเลยว่าตระกูลวู๊ดจะทำงานอย่างหนักและลุกขึ้นมาได้ในขณะที่พวกเขา...”

“ฮ่า ๆ พวกนั้นจะทำอะไรได้บ้าง? อย่างที่ไททัสพูด ผู้อาวุโสของพวกเขาได้ก้าวไปข้างหน้ากันอย่างยิ่งใหญ่ และรุ่นใหม่ ๆ ก็มีความสามารถอันน่าประทับใจ พวกเขาค่อย ๆ เติบโตไปทีละขั้นขณะฝึกฝนกันอย่างหนัก และก็มีอัจฉริยะมากมายออกมาให้เห็น ส่วนลาโกริโอ ได้ไปต่อสู้กับตระกูลแบบเดียวกันจนเสียคนไปจำนวนมาก” โจแอนยิ้มอย่างขมขื่น และพวกเขาก็ได้พูดคุยกันจนไปถึงทางที่ปูด้วยหิน

อย่างไรก็ตาม... “หยุด! พวกคุณคือใคร? ที่นี่คือที่ของตระกูลวู๊ด พวกคุณจะเข้าไปไม่ได้ยกเว้นว่าเป็นสมาชิกของตระกูลและต้องมีเหรียญด้วย!” ชายเจ็ดแปดคนที่เฝ้าประตูหินอยู่ มีคนหนึ่งก้าวไปข้างหน้าและตะคอกใส่เฟนด์ขณะที่คนอื่น ๆ ชักดาบออกมา

ลาน่าเดินไปข้างหน้าและอธิบายว่า “ทุกคน เราคือสมาชิกของตระกูลวู๊ด นี่ เฟนด์ วู๊ด นายน้อยของตระกูล เรามาที่นี่เพื่อพบนายท่าน!”

“นายน้อยเฟนด์ วู๊ด? ทำไมเราไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย?” ชายคนนั้นขมวดคิ้วทันทีหลังจากได้ยินเช่นนั้น “ไม่ใช่แล้ว ตระกูลวู๊ดมีนายหญิงสองคน และนายหญิงใหญ่ก็มีลูกชายเพียงคนเดียวคือแลนซ์ที่หายตัวไปสามเดือนแล้ว นายหญิงคนที่สองก็มีลูกสาวฝาแฝด เราไปมีนายน้อยอีกคนตั้งแต่เมื่อไหร่?”

ดวงตาของหญิงสาวเป็นประกายหลังจากได้ยินเช่นนั้น “เฟนด์จริงเหรอ? เฟนด์เหรอ?”

เธอมองเฟนด์ขณะพูดและพยักหน้า “คุณเหมือนนายท่านเลย คุณคือนายน้อยของตระกูลวู๊ดจริงเหรอ?”

โจแอนยิ้มอย่างขมขื่น แม้ว่าจะกระอักกระอ่วน แต่เธอก็อธิบายว่า “หนูจ๊ะ ได้โปรดช่วยแจ้งพ่อบ้าน ไททัส วู๊ด ที หรือผู้อาวุโสลำดับแรกทีว่าเราอยู่ที่นี่แล้ว ช่วยบอกเขาว่าฉันคือโจแอน และก็พาเฟนด์มาหาพ่อของเขาด้วย”