บทที่ 1031

มินดี้ตาโตราวกับไข่ห่าน เมื่อเห็นท่าทีของพ่อบ้าน

“ใช่ มันเป็นอย่างงั้น!” ไททัสกลับเข้าไปในบ้านด้วยความตื่นเต้น หลังจากที่เขาพูดจบ

“ไททัส มีอะไร? มินดี้มาที่นี่เพราะมีเรื่องสำคัญรึเปล่า?” แนชลุกขึ้นนั่งบนเตียง ถึงเขาจะดูอ่อนแอ แต่เขาก็ยังลุกขึ้นนั่งไหว พลางทิ้งน้ำหนักทั้งหมดไปยังพนักพิงหัวเตียง

“นายท่าน ข่าวดีล่ะครับ! ข่าวดีมาก ๆ ! นายหญิงโจแอนพานายน้อยเฟนด์มาด้วย แถมตอนนี้พวกเขาก็อยู่ที่เชิงเขาแล้วครับ!” ไททัสประกาศออกมาทันทีด้วยความตื่นเต้น “นายท่านรอที่นี่นะครับ เดี๋ยวผมกับเบธจะไปเชิญเขามาที่นี่!”

หลังจากพูดจบ ไททัสก็พร้อมที่จะออกไปกับเบธทันที

"จริงเหรอ? ดีจริง ๆ ! เดี๋ยวก่อน ฉันก็อยากไปด้วย ฉันอยากจะต้อนรับพวกเขาด้วยตัวฉันเอง!” ทันใดนั้น แนชยืนขึ้นด้วยความตื่นเต้น และอยากจะตามพวกเขาไปด้วย

“นายท่าน สภาพร่างกายนายท่าน ยืนดี ๆ ก็ไม่ไหวแล้วนะครับ นายท่านนอนรอพวกเราที่นี่ดีกว่า แล้วพวกเราจะรีบกลับมาครับ!” ไททัสรีบหันกลับไปช่วยเขา ก่อนจะเกลี้ยกล่อมให้เขารออยู่ที่นี่

“ไม่ ฉันต้องไปจริง ๆ ฉันละอายใจมาก กับเรื่องทั้งหมดที่พวกเขาต้องเจอ ฉันต้องกังวลแน่ ๆ ถ้าไม่ได้ไปรับพวกเขาด้วยตัวเอง!” แนชยืนกรานจะไปรับพวกเขาให้ได้

“งั้น พยุงผมไว้นะ!” ไททัสไม่รู้จะพูดอะไรดี เมื่อเขาเห็นว่าแนชดื้อรั้นขนาดไหน เขาทำได้แค่ช่วยพยุงแนชขณะที่เดินไปในสวน ก่อนจะบินตรงไปที่เชิงเขา

เบธไม่มีทางเลือก เธอต้องรีบไปที่เชิงเขาให้เร็วที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้ เธอไปอย่างรวดเร็วทันที

ตูม!

ตอนนี้ เบรนตันกับวิลเลี่ยมสู้กันมาสักพักแล้ว อย่างไรก็ตาม การจู่โจมของเขาช่างไร้ประโยชน์ และนั่น ก็ทำให้เขาโมโหมาก