บทที่ 105

ฟีโอน่ายังดื้อรั้น

มุมปากของเซเลน่ายิ้มอย่างเหนื่อยใจ เธอวางสายด้วยความเจ็บปวดเพราะความผิดหวัง

"เฮ้ ที่รัก เกิดอะไรขึ้น วันนี้เป็นวันแรกที่คุณไปทำงาน ทำไมถึงได้ดูอารมณ์ไม่ดี!"

บังเอิญที่เฟนด์เอารถสกู๊ตเตอร์ไฟฟ้ามาจอดตรงหน้าเธอพอดี เขาเอาไอศกรีมที่เขาซื้อมายื่นให้กับเซเลน่า "อากาศค่อนข้างร้อน มันยังเช้าอยู่เลย ผมเลยขับรถไปซื้อไอติมมาให้คุณสองอัน!"

เซเลน่าตอบรอยยิ้มอันอ่อนโยนของเฟนด์ด้วยรอยยิ้มแห่งความเศร้า เธอหยิบไอศกรีมมากินก่อนจะคร่ำครวญว่า "สามี ฉันไม่รู้จะทํายังไงดี ฉันเพิ่งเข้ามาทำงานในบริษัทวันแรก ฉันเจอกับดักแผนของคนอื่น แล้วสิ่งที่ทำให้ฉันผิดหวังคือแม่ ฉันขอยืมเงินสามแสนเหรียญจากแม่ และบอกแม่ว่าจะคืนให้เมื่อได้เงินเดือน แต่แม่ไม่ยอมให้ฉันยืม เพราะเธอคิดว่าคุณกําลังเดือดร้อน และคุณต้องการเงินก้อนนี้ เพื่อชดใช้ให้กับใครบางคน สําหรับปัญหาที่คุณก่อขึ้น"

เฟนด์รู้สึกเศร้าทันทีที่เห็น เซเล่น่าสีหน้าเศร้าหมอง เขาเดินมายิ้มนิด ๆ "ที่รัก ไม่เป็นไร ถ้าคุณต้องการเงินก็แค่บอกสามีของคุณ คุณอยากได้ 300,000 เหรียญใช่ไหม ผมจะพาคุณไปถอนเงินที่ธนาคารหนึ่งล้านเหรียญ ผมจะให้คุณ เพื่อที่คุณจะได้สบายใจ”

ทันทีที่พูดจบ ใบหน้าของเขากลับบึ้งตึง เขากำมือไว้แน่น "ใครมันกล้าวางแผนคิดจะต่อต้านคุณ ตั้งแต่วันแรกที่คุณเข้าไปทำงาน? ผมจะฆ่าใันให้ตายเถอะ! มันกล้าทำร้ายผู้หญิงของผมได้ยังไง? ผมจะให้มันลงไปอยู่ในหลุมฝังศพแทน!”

"คุณไม่ทำแบบนี้ไม่ได้เหรอ ฉันไม่อยากให้คุณใช้หมัดของคุณแก้ปัญหาทุกครั้ง”

"ที่จริงแล้วมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เธอทํางานเป็นหัวหน้ามานานหลายปี บางทีเธออาจอยากได้รับการเลื่อนตําแหน่งให้เป็นผู้จัดการ น่าเสียดายที่ตําแหน่งมาเป็นของฉันเสียก่อน"

เซเลน่าฝืนยิ้มอีกครั้ง เธอเป็นห่วงเฟนด์มาก เธอโกรธเขา เพราะเขาทําตัวเหมือนคนประมาท และอยากแก้ปัญหาทุกอย่างด้วยหมัด เขาขู่จะฆ่าคน ๆ นั้นด้วยซ้ำ ในทางกลับกันสิ่งที่เธอรักที่สุดก็คือ ความห่วงใยและความรักอันจริงใจที่เขามีต่อเธอ เขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย

"ถ้าอย่างนั้นผมคงไม่ทําอะไรด้วยหมัดของผม คุณบอกว่าขาดอีก 300,000 มันเกิดอะไรขึ้น?" เฟรด์ถาม