บทที่ 1095

ลิลลี่และเวดคิดว่าตอนที่ฮัดสันได้ยินสิ่งที่ปู่ทำกับตระกูลหลักเขาจะตัวสั่นด้วยความโกรธ

พวกเขาไม่คาดหวังอะไรนัก ดวงตาฮัดสันเป็นประกายเมื่อได้ยินความคิดใหม่ ๆ และยิ้มอย่างมีความสุข "เยี่ยมไปเลยนี่? ความจริง การเข้าป่าหาทรัพยากรก็เหมือนกับการล่าขุมทรัพย์ น่าตื่นเต้นสุด ๆ ไปเลย! ผมดีใจกับความคิดนี้นะ โดยเฉพาะเมื่อคุณต้องอยู่แต่บ้านเพื่อฝึกแล้วก็ฝึก มันน่าเบื่อ! ผมเลยอยากเข้าป่าเพื่อไปสำรวจโลกบ้าง ผม ฮัดสัน วู๊ด ไม่กลัวตาย ถ้าอยากจะแข็งแกร่งขึ้น ผมก็ควรพร้อมรับมือกับความท้าทาย..."

ใบหน้าของลิลลี่และเวดแหยเกทันทีที่ได้ยิน พวกเขาพูดไม่ออก

"เอาล่ะ! นายหญิงคนแรกและผู้อาวุโสที่สาม ผมไปก่อนล่ะ! การปล่อยให้สมาชิกตระกูลสาขามาฝึกที่นี่นั้นผมไม่พอใจแน่นอน แต่การส่งเราไปป่าเพื่อหาทรัพยากรเป็นเรื่องที่ผมว่ามันน่าสนใจนะ และผมก็ชอบแบบนั้น!"

"ผมอยากไปพักผ่อนนานแล้ว!" ฮัดสันเดินออกไปขณะพูดเสียงดัง

"ไอ้บ้านั่นมันคิดอะไรอยู่? เห็นด้วยกับนโยบายใหม่ได้ยังไง?"

หน้าลิลลี่นิ่งลงเมื่อเห็นแผ่นหลังฮัดสันเดินออกไปมากขึ้น "เฮ้อ! เทพีแห่งความโชคดีไม่ได้อยู่ข้างฉัน! ทำไมทุกอย่างไม่เป็นไปได้ด้วยดีนะ? แล้วเรื่องลูกชายฉันไม่มีอะไรคืบหน้าเลยเหรอ?" ลิลลี่โอด

เวดส่ายหัวและพูดว่า "นายหญิง เรื่องนายน้อยแลนซ์ยังไม่มีอะไรเลย ถ้ามีเบาะแสอะไร ผมจะแจ้งให้ทราบทันที ผมรู้สึกแปลก ๆ กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลายตระกูลไปด้วยกันและพาคนไปมากด้วย ทำไมพวกเขาถึงระเหยไปในอากาศได้ขนาดนั้น? โดยไม่มีข่าวคราวอะไรเลย!"

"ใช่ แม้ว่าจะเจอสัตว์อสูรที่แก่กล้าทรงพลัง พวกเขาก็มีคนอยู่ด้วยมาก พวกเขาแยกกันหนีก็ได้! หนึ่งหรือสองคนก็น่าจะรอดมาหาเราบ้างสิ ใช่ไหม? ที่ตลกกว่านั้นคือลูกฉันกับนักสู้ตระกูลอื่นที่มีความสามารถ ระดับก็ไม่ได้ต่ำเลย สัตว์อสูรทั่วไปไม่น่าจะใช่คู่ต่อสู้ด้วยซ้ำ ถ้าสู้ไม่ได้ พวกเขาก็ยังหลบหนีได้เสมอ!"

หัวใจของลิลลี่เต็มไปด้วยความกังวลและหวาดกลัว เธอโดนสิ่งเหล่านี้ทรมานอยู่ทุกวัน

"ไม่ต้องห่วง ผมเชื่อว่านายน้อยแลนซ์จะกลับมาอย่างชีวิต เขาเป็นเด็กโชคดีที่ได้รับพรจากพระเจ้าอยู่เสมอ คนของเราจะยังตามหาเขาต่อไป!"

เวดปลอบลิลลี่ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน