บทที่ 1111

“เธอผิดแล้ว ฉันไม่ใช่คนใจดีหรือคนใจกว้างเลย เธอเป็นคู่หมั้นของฉันแต่ไอ้เศษสวะนี่กลับมานอนกับเธอ! ถ้าวันนี้ฉันไม่อัดมันจนตาย ฉันก็ไม่ใช่วิลตัน นอร์ตันแล้ว!”

วิลตันโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ “เชอร์ลี่ย์ แลงคาสเตอร์ สงสัยฉันคงดีกับเธอมากเกินไป เธอทำให้ความเมตตาที่ผมมีให้เธอสูญเปล่า! กล้าดียังไงถึงมานอนกับผู้ชายคนอื่น กล้าดียังไงถึงทำตัวสำส่อนแบบนี้! ฉันไม่เกรงกลัวตระกูลแลงคาสเตอร์หรอกนะ! อย่าลืมว่าตระกูลแลงคาสเตอร์เป็นเพียงแค่ตระกูลชนชั้นสาม แต่ตระกูลนอร์ตันเป็นตระกูลชั้นสอง! ตระกูลชนชั้นสามไม่อาจทำอะไรกับตระกูลชนชั้นสองได้!” วิลตันตะโกนออกมาขณะที่จ้องเชอร์ลีย์อย่างดุเดือด

“ฉัน...ฉันขอโทษ เฟนด์ ฉันไม่คิดว่าเรื่องจะออกมาเป็นแบบนี้...”

ความหวาดกลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเชอร์ลี่ย์ขณะที่เธอได้ยินคำพูดของวิลตัน เธอเริ่มคิดว่า เธอควรจะบอกความจริงกับเขาดีหรือเปล่า

อย่างไรก็ตาม เฟนด์ก็พูดเบา ๆ และปลอบเธออย่างอ่อนโยน “ไม่เป็นไร เขามีบอดี้การ์ด ผมก็มีบอดี้การ์ดสองคนเหมือนกัน!”

อีธานและลาน่าลุกขึ้นทันทีเมื่อถูกเรียกตัว “เฮ้ พวกแมลง แกอยากตายเหรอ? กล้าดียังไงมาทำให้นายน้อยของเราโมโห!” พวกเขาตะโกนใส่วิลตันและคนของเขา

บอดี้การ์ดที่ล้อมเฟนด์ไว้ยืนนิ่งเมื่อได้ยินเสียงนั้น สองคนข้างหลังหมอนี่คือบอดี้การ์ดของเขางั้นเหรอ? หมอนี่เป็นนายน้อยจริง ๆ เหรอ? เขาอาจจะเป็นนายน้อยสักคนของตระกูลที่มีชื่อเสียงหรือเปล่า?

พวกบอดี้การ์ดกลัวที่จะไปทำให้บุคคลที่มีอำนาจสูงโกรธเคือง พวกเขาเลยหันหน้ามามองวิลตันเพื่อรอคำสั่งต่อไป

“นายน้อยนอร์ตัน?”

วิลตันก็มีสีหน้าสับสนเหมือนกัน แต่เขาก็ปรับสีหน้าอย่างรวดเร็วและเยาะเย้ยด้วยเสียงหัวเราะที่ร้ายกาจออกมา “โอ้ เด็กน้อย การแสดงของแกไม่เลวเลยนะ แกพยายามจะขู่ใครกัน? ในเมืองวิญญาณ ฉันไม่เคยได้ยินชื่อของนายน้อยคนไหนในตระกูลวู๊ดมาก่อนเลย ยิ่งไปกว่านั้น มีตระกูลชนชั้นหนึ่งเพียงไม่กี่ตระกูลที่นี่ มีอะไรให้ต้องกลัว? แม้ว่าเขาจะรวย แต่เขาก็คงเป็นแค่นายน้อยของนักธุรกิจที่ร่ำรวยเท่านั้น! อัดเขาให้ตายซะ!” วิลตันสั่ง

“นายน้อยนอร์ตันพูดถูก ฉันคิดว่าเจ้าเด็กนี่คงกำลังถ่วงเวลา และรอให้หัวหน้าตระกูลแลงคาสเตอร์มาช่วยพวกเขา!”

หนึ่งในบอดี้การ์ดยิ้มอย่างเย็นชา เขาพุ่งเข้าใส่อีธานตรง ๆ ที่ยืนอยู่ข้างหน้าเขาด้วยหมัดที่กำแน่น