บทที่ 1118

เชอร์ลี่ย์ยิ้มอ่อน ๆ “ฉันจะทำอะไรได้อีก? ฉันไม่คิดเลยว่าจะทำให้วิลตันทำตัวแบบนี้ในเมื่อแผนเดิมของฉันคือการทำให้เขายอมแพ้ ฉันไม่มีวิธีอื่นที่จะแก้ปัญหานี้แล้ว เพราะตอนนี้เขาใช้วิธีแบบนั้นมาข่มขู่ฉัน”

เธอยิ้มอย่างขมขื่นและพึมพำออกมา “ไม่เป็นไรหรอก ฉันไม่ควรคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาอาจจะปฏิบัติต่อฉันอย่างดีก็ได้ถ้าพวกเราแต่งงานกัน”

แม้ว่าเธอจะปลอบใจตัวเองด้วยความคิดพวกนี้ แต่เชอร์ลี่ย์ก็รู้ดีว่าวิลตันเป็นผู้ชายเจ้าชู้ เธอจะมีความสุขได้ยังไงหลังจากที่พวกเธอแต่งงานกัน?

“งานแต่งจะจัดขึ้นในอีกสองวันใช่ไหม? เราอาจจะช่วยคุณได้ ดังนั้นอย่าเพิ่งหมดหวังไป” เฟนด์เดินเข้ามาและพูดอย่างไม่ใส่ใจ

“นาย?” เชอร์ลี่ย์ตกใจมาก แล้วเธอก็ส่ายหน้าที่มีรอยยิ้มขมขื่น “พวกนายจะช่วยฉันได้ยังไง? บอดี้การ์ดที่นายน้อยนอร์ตันพามาในวันนี้เป็นเพียงแค่บอดี้การ์ดธรรมดา ๆ แต่ในตระกูลของพวกเขายังมีปรมาจารย์อีกหลายคน นอกจากนี้ เขายังรู้จักกับราชาสงครามเจ็ดดาราด้วย และนั่นก็น่ากลัว พูดง่าย ๆ เลยนะ ตระกูลของเขาไม่ใช่พวกที่เราจะไปทำให้โกรธเคืองได้ นายเข้าใจไหม?”

“คุณแค่จำไว้ว่า ผมจะช่วยคุณเอง” เฟนด์ขี้เกียจเกินกว่าจะอธิบายให้เธอฟัง เขาเลยพูดออกมาว่า “ไปกันเถอะ! เราจะไปร้านขายยาร้านไหนก่อนดี?”

“ฮ่า ๆ ! พี่สาว น้องอยากไปกับพวกพี่ด้วย!” วิลโลว์หัวเราะออกมา “มันคงจะดีถ้าได้ตามผู้ชายหล่อ ๆ และเฝ้ามองเขา มันดีต่อสายตา!”

“ไม่มีเรียนเหรอ? ทำไมถึงอยากตามพวกพี่ไปด้วยล่ะ?” เชอร์ลี่ย์กลอกตามองวิลโลว์อย่างหงุดหงิด เด็กสาวคนนี้กลายเป็นคนที่น้ำลายไหลเพราะผู้ชายตั้งแต่เมื่อไหร่?

“พี่สาว วันนี้วันเสาร์ น้องกำลังพักผ่อน พรุ่งนี้น้องก็พักผ่อนเหมือนกัน พี่ไม่รู้เหรอ?” วิลโลว์ก็กลอกตามองเชอร์ลี่ย์กลับ “อีกอย่าง น้องอยู่ปีสุดท้ายแล้วและก็ใกล้จะเรียนจบแล้วด้วย ช่วงนี้มีเรียนไม่มากนัก ดังนั้นมันไม่สำคัญหรอกว่าน้องจะเข้าเรียนหรือไม่เข้าเรียนก็ตาม”

เชอร์ลี่ย์เป็นผู้นำของกลุ่มและมาถึงร้านขายยาขนาดใหญ่

เพื่อไม่ให้เสียเวลา เฟนด์เดินเข้าไปและถามชายชราว่า “คุณเจ้าของร้าน พวกคุณมี ซีโนมีเนียมอายุร้อยปีไหม?”

“ซีโนมีเนียมอายุร้อยปี? ฮ่าฮ่า! พ่อหนุ่ม คุณล้อเล่นหรือเปล่า? ฉันจะมีของแบบนั้นได้ยังไง? ฉันพอมีบางอย่างที่อายุสิบปีนะ และฉันยังมีโสม เก๋ากี้ และตังกุยอายุร้อยปีด้วย คุณต้องการพวกมันหรือเปล่า?” ชายชราหัวเราะ “ฉันไม่คิดว่าของที่คุณพูดถึงจะมีอยู่จริง ซีโนมีเนียมอายุร้อยปีเป็นถึงสมบัติล้ำค่าให้หมู่สมบัติด้วยกัน คุณคงซื้อมันไม่ได้หรอกถ้าไม่มีเงินเป็นพัน ๆ ล้าน!”