บทที่ 1190

"ฮึ่ม ฉันไม่สนหรอกว่าคุณจะเป็นนายน้อยของตระกูลวู๊ดหรือเปล่า นี่มันไม่ยุติธรรมกับพ่อฉันมาก ๆ มันบีบหัวใจมากเลยนะ!"

เด็กสาวร้องอย่างเย็นชาและกอดอก เธอเม้มริมฝีปาก หอบ ๆ แต่ก็ดูน่ารักในตอนที่มอง

"ถูกต้อง เราจะทำอย่างนั้นได้ยังไง?"

หลายคนไม่พอใจแทนแลนเซล็อต

สุดท้ายแล้ว หัวหน้าของพวกเขาก็จะได้ทรัพยากรการฝึกเพิ่มขึ้นอีกนิดหน่อย และในที่สุดเขาก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสบาย ๆ แต่หากมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น สมาชิกในตระกูลสาขาต้องโกรธมากแน่ ๆ

"พูดเรื่องอะไรน่ะแซลลี่? ขอโทษนายน้อยเฟนด์ซะ! ลืมที่พ่อสอนไปหมดแล้วเหรอ?"

แลนเซล็อตขมวดคิ้วอย่างเคร่งขรึม และมองเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้า

“พ่อ!”

แซลลี่รู้สึกหงุดหงิดและก้าวออกไป "หนูไม่ได้พูดอะไรผิด ทำไมต้องขอโทษด้วย?" เธอโต้ "นอกจากนี้ หนูก็ไม่ได้โทษเขาไปซะทุกอย่าง หนูแค่แสดงความไม่พอใจกับนายท่านวู๊ด พ่อจะมาห้ามให้หนูพูดไม่ได้!"

เด็กอีกคนก็พูดขึ้นมาว่า "ถูกต้อง เขาก็ไม่ได้ต่างอะไรกับผู้อาวุโสลำดับสามหรอกถ้าไม่ให้เราพูดได้อย่างอิสระ!"

ชายกลางคนข้าง ๆ โดดเหยงด้วยความตกใจ "ลุค ขอโทษนายน้อยเฟนด์เลยนะ!" เขาเสียงดังใส่ลูกชาย "การตัดสินใจของตระกูลวู๊ดเป็นประโยชน์กับตระกูลสาขาอยู่แล้ว เราก็ควรจะขอบคุณ เข้าใจไหม? นอกจากนี้นายท่านก็ต้องมีเรื่องอื่นอยู่ในใจอยู่แล้วในการตัดสินใจอันนี้!"

แม้ว่าชายกลางคนจะไม่พอใจกับการตัดสินใจเรื่องแลนเซล็อต แต่ก็ตระหนักได้ถึงความแตกต่างระหว่างสถานะของตระกูลหลักกับตระกูลสาขา พวกเขาทำร้ายตระกูลหลักไม่ได้ ถ้าพวกเขาทำ ตระกูลสาขาก็จะมีผลกระทบร้ายแรง

"ผ-ผมขอโทษ!"

แม้ว่าเด็กหนุ่มจะไม่พอใจ แต่เขาก็กัดฟันก้มหน้าลง