บทที่ 1203

“บ้าเอ๊ย เราจะทำยังไงดีเมื่อต้องเผชิญหน้ากับนักสู้ระดับเทพแท้จริง?”

บางคนตกใจมากจนน้าซีด สำหรับปรมาจารย์หรือคนที่อยู่ระดับกึ่งเทพ ไม่มีทางที่จะเอาชนะคนที่อยู่ในระดับเทพแท้จริงได้ ออร่าของเขาเพียงคนเดียวยังมีพลังมากขนาดนี้ มันจึงเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาที่จะเข้าใกล้ตัวเขา

ผู้อาวุโสพลิกฝ่ามือและหยิบวัตถุที่มีลักษณะคล้ายกระดองเต่าขนาดเล็กออกมา เขาถ่ายพลังฉีเข้าไป กระดองเต่าก็เปล่งแสงวาบออกมาก่อนที่จะขยายขนาดใหญ่ขึ้น

สิ่งนั้นคือโล่จริง ๆ ด้วย

ผู้อาวุโสยกโล่ขึ้นตรงหน้าเขาและถอนหายใจอย่างโล่งอก

“แกมีสมบัตินี้อยู่จริงด้วย!”

มันโรพูดไม่ออกเมื่อเห็นมัน ตามตรรกะแล้ว เขาควรจะเป็นคนที่ได้สมบัตินั้นมา เขาไม่คิดว่าผู้อาวุโสจะซ่อนมันไว้เพื่อตัวเอง ถ้าไม่ใช่เพราะพวกเขาตกอยู่ในอันตราย ผู้อาวุโสคงไม่เอามันออกมา และมันโรก็จะไม่มีทางรู้เลยว่าสมบัติดังกล่าวมีอยู่จริง

ปัง!

มีการโจมตีโดนบนโล่ แต่เมื่อมองไปที่มัน ก็ไม่เห็นเหลือรอยขีดข่วนใด ๆ เหลือบนกระดองเต่าเลย

ทว่าการโจมตีที่ทรงพลังนั้นก็ทำให้เขาเซถอยหลังไปสองสามเมตรก่อนที่เขาจะกลับมาตั้งหลักได้อีกครั้ง

ส่วนคนรอบข้าง แม้ว่าพวกเขาใช้ทักษะยุทธอย่างรวดเร็ว แต่พวกเขาก็แตกเป็นเสี่ยง ๆ เหมือนกับกระดาษเมื่อถูกเฟนด์โจมตี พวกเขาทั้งหมดถูกฆ่าตาย

ผู้อาวุโสเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นก็ถอนหายใจออกมา โชคดี โชคดีนะที่เขามีสมบัตินี้ที่สามารถเปลี่ยนขนาดของมันได้ด้วย มันทำให้เขาสะดวกที่จะซ่อนมันไว้ ไม่งั้นเขาคงจะถูกฆ่าตายไปแล้ว