บทที่ 1216

ดวงตาของไนกินี่แดงก่ำด้วยความดีใจจนเธอเกือบจะร้องไห้

“ขอบคุณ… ขอบคุณค่ะ นายน้อยเฟนด์!” ไนกินี่พูดพึมพำออกมาเสียงสั่น

เมสันที่อยู่ข้าง ๆ พวกเขาก็พูดขึ้นว่า “นายน้อยเฟนด์ ผมรู้ว่าคุณใจดี แต่เรื่องนี้ค่อนข้างจะไม่สะดวกหรือเปล่า? พวกเราจากตระกูลสาขากำลังเจอกับปัญหาขาดแคลนสมาชิก และตระกูลสาขาอื่น ๆ ที่ได้โควต้าแค่เพียงสองคนก็คงจะไม่พอใจเมื่อรู้ว่าเราได้โควต้าสามคน”

พ่อของไนกินี่ก็ขมวดคิ้วและพูดต่ออย่างเคร่งขรึมว่า “จริงด้วย ถ้าเป็นอย่างนั้น ตระกูลสาขาอื่น ๆ อาจจะรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม นายน้อยเฟนด์ ผมเกรงว่าเรื่องนี้จะส่งผลต่อภาพลักษณ์ของคุณนะ แม้ว่าต่อหน้าพวกเขาจะไม่พูดอะไร แต่พวกอัจฉริยะของตระกูลสาขาก็อาจจะพูดอะไรบางอย่างลับหลังพวกเรา”

ไนกินี่ที่ตอนแรกร่าเริงอยู่ก็กัดริมฝีปากอันยั่วยวนของเธอขณะที่ได้ยินความเห็นของเมสันกับความเห็นของพ่อของเธอ เธอจึงพูดขึ้นว่า “นายน้อยเฟนด์ ขอบคุณสำหรับความมีน้ำใจของคุณ แต่เมื่อคิดอย่างรอบคอบแล้ว มันดูจะไม่สะดวกสำหรับคุณ ฉันคิดว่ามันคงจะดีกว่าถ้าฉันไม่ไป แต่ฉันจะพยายามทำให้ได้เมื่อมีโอกาสแบบนี้อีกในอนาคต”

เฟนด์รู้สึกประทับใจเมื่อได้ยินแบบนั้นและตอบกลับด้วยรอยยิ้มนิ่ง ๆ ว่า “ไม่ต้องห่วง ตั้งแต่ที่ฉันพูดเรื่องนี้ไป มันจะไม่มีปัญหา ตราบใดที่ฉันรู้สึกว่าคุณดีพอ ที่เพิ่มโควต้ามันก็ไม่ใช่เรื่องแหกกฏอะไร เธอไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องนี้ หากตระกูลสาขาอื่น ๆ ก็มีอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์แบบคุณด้วยเหมือนกัน การเพิ่มโควตาให้พวกเขาก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ฉันจะคุยกับตระกูลสาขาอื่น ๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้เอง”

“งั้น...ถ้าเป็นเป็นอย่างนั้น เราก็ขอบคุณมากครับนายน้อย!” เมสันทำมือขอบคุณเฟนด์อย่างสุภาพทันที “นายน้อยเฟนด์ คุณคิดถึงพวกเราจริง ๆ พวกเราตระกูลสาขายอมรับในตัวคุณ หากคุณต้องการอะไรพวกเราพร้อมจะมอบให้ แม้ว่าจะเป็นชีวิตของพวกเราก็ตาม”

พ่อของไนกินี่มองเฟนด์อย่างชื่นชมและพูดอย่างตื่นเต้นว่า “นายน้อยเฟนด์ คุณ...คุณเป็นผู้มีพระคุณกับครอบครัวเราจริง ๆ !”

“ฮ่าฮ่า... อย่าพูดถึงผู้มีพระคุณหรืออะไรทำนองนั้นเลย เราทุกคนล้วนเป็นสมาชิกของตระกูลวู๊ด โดยปกติแล้วเราก็ไม่ควรปล่อยให้ต้นกล้าดี ๆ สูญเปล่า! อีกอย่าง ถ้าไนกินี่มีความสามารถในการต่อสู้แบบเดียวกับดอว์สัน ฉันคิดว่า แม้ว่าดอว์สันกับเอมอสร่วมมือกัน พวกเขาก็เอาชนะเธอไม่ได้ มันจะไม่เสียเวลาเหรอ ถ้าฉันไม่เอาต้นกล้าดี ๆ มาฝึกฝนกับตระกูลหลักของตระกูลวู๊ดตั้งแต่แรก?”

เฟนด์หัวเราะและพูดต่อว่า “เพราะยังไงซะ เด็กรุ่นหลังก็มีความสามารถและความเข้าใจดีมากในเรื่องการฝึกฝน นอกจากนี้มันยังเป็นช่วงที่เหมาะที่สุดสำหรับการฝึกฝนด้วย!”