บทที่ 1220

ซาเวียร์รู้สึกอึดอัดขณะที่ถูกสอบถาม เขายิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “นายท่าน ฉันวางแผนที่จะกลับไปที่ตระกูลวู๊ด เพราะยังไงซะ หัวหน้าตระกูลวู๊ดก็ดูแลฉันอย่างดี และเขายังเคยช่วยชีวิตฉันไว้ครั้งหนึ่ง… ในตอนนั้นฉันเป็นเพียงลาโกริโอที่เป็นแค่สมาชิกในตระกูลสาขาของตระกูลลาโกริโอ...”

เมื่อได้ยินคำตอบของเขา เทรนตันก็ยิ้มอย่างขมขื่น “เยี่ยมมาก แม้ว่าคุณจะอยู่ที่นั้นมาหลายปีแล้ว แต่ก็ไม่คิดว่าคุณจะกลายเป็นสุนัขเฝ้าบ้านของตระกูลวู๊ดไปแล้ว ฮ่าฮ่า...นั่นมันช่างไร้สาระเสียจริง! คุณลืมไปแล้วเหรอว่าคุณคือลาโกริโอ?”

ซาเวียร์รู้สึกโกรธมากเมื่อได้ยินสิ่งที่เทรนตันพูด เขาไม่เคยได้รับการปฏิบัติอย่างดีเลยสักครั้งตอนที่เขาอยู่กับพวกลาโกริโอ มันน่าโมโหมากเพราะเขากลับถูกรังแกแทน

น่าแปลกที่เมื่อเข้าสู่ตระกูลวู๊ด เขาไม่เพียงแต่ได้รับตำแหน่งสำคัญเท่านั้น แต่แนชยังเคยช่วยชีวิตเขาไว้ครั้งหนึ่งด้วย ตั้งแต่วันนั้น เขาก็สาบานกับตัวเองว่า ชีวิตของเขาจะขึ้นตรงต่อตระกูลวู๊ด

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่เขาเลือกที่จะอยู่ข้างตระกูลวู๊ด แทนที่จะอยู่กับลิลลี่และผู้อาวุโสลำดับที่สาม

เขาไม่คิดเลยว่าการที่เขาใจดีส่งลิลลี่กลับมาที่ตระกูลลาโกริโอ เขาจะถูกเทรนตันประชดประชันด้วยการเรียกเขาว่า สุนัขเฝ้าบ้าน

ซาเวียร์กัดฟันแน่นและแสดงความเห็นออกมาว่า “นายท่าน ฉันรู้ดีว่าฉันคือลาโกริโอ แต่ในฐานะมนุษย์ เราก็ต้องก้าวไปข้างหน้า ยังไม่รวมถึงที่ฉันเป็นหนี้ชีวิตของแนช วู๊ด นามสกุลของฉันคือลาโกริโอก็จริง แต่ฉันก็ต้องรู้จักสำนึกบุญคุณ คนเราไม่ควรอยู่อย่างไร้ความรู้สึกผิดชอบชั่วดี! ลูกชายของฉันก็ตายไปแล้วเพราะการต่อสู้เพื่อตระกูลลาโกริโอ และฉันก็ไม่ได้เป็นหนี้อะไรตระกูลลาโกริโอเลย!” เขาหันกลับและเตรียมที่จะจากไป