บทที่ 1258

อีกด้านหนึ่ง หัวหน้าตระกูลคาเบลโลกับคนอื่น ๆ ต่างก็กังวลเกี่ยวกับเรื่องบาง พวกเขาเดินไปเดินมารอบ ๆ ห้องโถง สีหน้าของพวกเขาดูเป็นกังวล

ไดอาเนียลล่าออกไปนานมากกว่าหนึ่งเดือนแล้ว เมื่อเธอทิ้งจดหมายที่ประกาศว่าเธอจะออกไปค้นหาสมบัติและทรัพยากรในป่า พวกเขาไม่คิดว่าเธอจะไม่กลับมานานขนาดนี้

ตระกูลคาเบลโลได้ส่งคนจำนวนมากออกไปตามหาในป่าซึ่งปกติแล้วพวกเขาจะไปล่าขุมทรัพย์กันบ่อย ๆ แต่ก็ไม่พบร่องรอยของไดอาเนียลล่าเลย เรื่องนี้ทำให้ตระกูลคาเบลโลเป็นกังวลและทรมานใจ

“พ่อ ไม่ต้องห่วงไดอาเนียลล่า เธอจะต้องไม่เป็นไร เราไปกันเถอะ!”

ที่ลานกว้างของตระกูลคาเบลโล คุณหนูลำดับที่หนึ่งของตระกูลคาเบลโลมองไปที่ อเล็กซานโดร คาเบลโล ซึ่งเป็นหัวหน้าตระกูลคาเบลโลและพูดอย่างยิ้มแย้มว่า “ไดอาเนียลล่าเป็นเด็กผู้หญิงที่ฉลาดและมีไหวพริบ เธอจะไม่เป็นอันตราย เธอจะไม่เป็นไร อีกอย่าง ใครจะใจกล้ามาทำให้ตระกูลคาเบลโลในปัจจุบันโกรธเคือง? พวกนั้นไม่กลัวการแก้แค้นของเราเหรอ? ดังนั้น หนูคิดว่าไดอาเนียลล่าแค่ติดเล่นและยังไม่อยากกลับมาในเร็ว ๆ นี้ เธอคงกำลังเดินเล่นอยู่ที่ไหนสักแห่ง!”

“พ่อก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นนะ เฮ้อ! เด็กสาวคนนั้นบางครั้งก็หยิ่งยโสและภูมิใจในตัวเองเกินไป สิ่งที่พ่อกังวลก็คือเธอไม่เคยออกจากเกาะของตระกูลคาเบลโลมาก่อน ตอนนี้เธออยู่ตามลำพัง พ่อกังวลว่าเธอจะใจง่ายเกินไปและถูกคนอื่นหลอกเอา! นั่นคงจะเป็นปัญหาจริง ๆ!”

อเล็กซานโดรถอนหายใจดัง ๆ ในใจ ยิ่งเวลาผ่านไป จิตใจของเขาก็ยิ่งกังวลมากขึ้นเท่านั้น

เพราะยังไงซะ ลูกสาวคนที่สามของเขาก็หน้าตาดีและถือว่าเป็นคนสวยของเกาะ แม้ว่าหนึ่งในพี่น้องของเธอ ลูกสาวคนโตจะอายุยี่สิบเก้าแล้ว แต่นายน้อยจำนวนมากก็ยังคงตกหลุมรักเธอ! ไม่ต้องพูดถึงลูกสาวคนเล็กของเขา ที่เป็นหญิงสาวขี้เล่น ร่าเริง แต่ก็สง่างาม มันจึงทำให้ชายหนุ่มตกหลุมรักเธอได้อย่างง่ายดาย ทุกท่าทางของเธอ รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ ท่าเดิน มันเหมือนยาพิษที่ฉีดเข้าไปในเส้นเลือดของชายหนุ่มและทำให้พวกเขาหลงเธอ

ดังนั้น ถ้าสาวงามอย่างเธอออกจากบ้านไปผจญภัยนานกว่าหนึ่งเดือน คนเป็นพ่อก็ต้องวิตกกังวลอย่างไม่ต้องสงสัย

สีหน้าของคุณหนูลำดับที่หนึ่งของตระกูลคาเบลโลซีดลงหลังจากที่ได้ยินคำพูดของพ่อตัวเอง เธอก็รู้สึกกังวลแต่เธอก็ทำได้เพียงฝืนยิ้มและปลอบโยนพ่อตัวเอง “น้องจะไม่เป็นไร น้องต้องไม่เป็นอะไรแน่นอน หนูเชื่อมั่นในตัวเธอ!”

“เฮ้อ! ออกเดินทางกันเถอะ เราทำได้เพียงพยายามมองโลกในแง่ดี!”