บทที่ 1284

ด้วยความงุนงงกับเรื่องราวที่ดาเนียลล่าเปิดเผยออกมา วีนัสพูดไม่ออก เธอรู้สึกเหมือนตกอยู่ในสถานการณ์ที่น่าอึดอัด

เธอมองดาเนียลล่าก่อนที่จะพูดว่า "น้องสาม พี่...พี่เพิ่งพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ไป พี่จะกลับคำที่เพิ่งพูดออกไปได้ยังไง ถ้าทำอย่างนั้น พี่ใหญ่ของเราจะไม่เกลียดพี่เพราะเรื่องนี้เหรอ? น้องน่ะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ลำบากและยากที่จะหลุดพ้นไปได้!"

"แต่…แต่…" ดาเนียลล่ารู้สึกสับสน ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร

นายน้อยลำดับที่สองของตระกูลฮันท์หมดความอดทนจึงตะโกนออกมาว่า "เฮ้ เฮ้ เฮ้! พวกเธอสองคนคุยอะไรกันอยู่ตรงนั้น?"

"ไม่...ไม่มีอะไร" วีนัสยิ้มอย่างกระดากอายและเดินไปรวมกับพวกเขาพร้อมดาเนียลล่า "นายน้อยลำดับที่สองของตระกูลฮันท์ คุณเป็นสุภาพบุรุษรูปหล่อและเป็นถึงนายน้อยลำดับที่สองของตระกูลฮันท์ คุณกลัวว่าจะไม่มีผู้หญิงสวย ๆ มาชอบเหรอ? ฉันมั่นใจว่ายังมีสาวสวยอีกมายมากที่อยากจะแต่งงานกับคุณ!"

ดาเนียลล่าเห็นด้วยทันที "ใช่แล้ว นายน้อยลำดับที่สอง! คุณยังเป็นอัจฉริยะในการปรุงโอสถและมีพลังต่อสู้สูง ฉันมั่นใจว่าผู้หญิงสวย ๆ หลายคนคงชอบคุณมาก ทำไมต้องมามองพี่ใหญ่ของฉันด้วย?"

นายน้อยลำดับที่สองของตระกูลฮันท์ผงะกับคำพูดของพวกเธอแล้วจ้องไปที่ดาเนียลล่ากับวีนัส เขากลืนน้ำลายขณะที่เขาคาดเดาอย่างกระอักกระอ่วน "พวกคุณสองคนกำลังบอกว่าชอบผมเหรอ?"

นั่นทำให้ดาเนียลล่าตกใจขณะที่เธอรีบอธิบายอย่างรวดเร็วว่า "ไม่ใช่ สิ่งที่เราตั้งใจจะพูดก็คือ คนอย่างคุณจะมีคนมาชอบน้อยได้ยังไง ฉันพูดถูกไหม? ดังนั้นคุณไม่จำเป็นต้องคิดถึงเราหรอก จริงไหม?"

"นั่นสินายน้อยลำดับที่สอง ฟังนะ… ฉันมีคนรักอยู่แล้ว ดังนั้นคุณควรจะลืมฉันซะ แล้วฉันก็อายุมากด้วย?" เฮเลน่ายิ้มเจื่อน ๆ