บทที่ 1289

“พ่อก็ไม่แน่ใจเกี่ยวกับระดับพลังยุทธของเฟนด์ ถ้าเขามีพลังยุทธสูงมันก็ไม่น่าจะง่ายขนาดนั้นที่จะฆ่าเขา” อเล็กซานเดอร์ตอบหลังจากใช้ความคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

“ดาเนียลล่าบอกว่าเฟนด์เข้าสู่ขั้นกลางของระดับเทพแท้จริงแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น พรสวรรค์ของเขานั้นช่างพิเศษสุด ๆ!”

ในตอนนี้ ความคิดของเฮเลน่าไหลกลับไปยังเหตุการณ์ที่เธอกับเฟนด์จูบกันบนถนน เธออดไม่ได้ที่จะหน้าแดงกับความคิดนี้ นั่นคือจูบแรกของเธอ เธอไม่คิดเลยวว่าจูบแรกของเธอจะถูกเฟนด์พรากไปแบบนั้น

สิ่งเดียวที่ทำให้เฮเลน่าสบายใจก็คือเฟนด์หน้าตาดีเลยทีเดียว ถ้าเขาน่าเกลียดและไม่หล่อ เฮเลน่าคงอยากจะเอาหัวโขกกำแพง เพราะรู้สึกเหมือนสูญเสียสิ่งมีค่าไป

“ขั้นกลางของระดับเทพแท้จริง? ระดับพลังยุทธของเขาไม่เลวเลย อืม ทำไมพ่อถึงรู้สึกว่าพรสวรรค์ของเขาแข็งแกร่งกว่าลูกมาก”

อเล็กซานเดอร์ยิ้มอย่างขมขื่น “ในที่สุดตระกูลวู๊ดก็มีอัจฉริยะด้านศิลปะการต่อสู้ที่ไม่ธรรมดา ถ้าพวกเขาก้าวหน้าแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ มันจะไม่แย่สำหรับเราเหรอ?”

อเล็กซานเดอร์หยุดชะงักก่อนที่จะพูดต่อว่า “หากนายน้อยลำดับที่สองของตระกูลฮันท์สามารถเอาชนะและสังหารเฟนด์ในการแข่งขันได้ มันอาจจะไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเลย เพราะยังไงซะ เราก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีกับตระกูลวู๊ดอยู่แล้ว และเราไม่รู้ว่าในอนาคตจะเป็นยังไง ไอ้หนุ่มนั่นกลับมาจากโลกภายนอกและเขาสามารถมาถึงระดับนี้ได้ก็ถือว่ามีพรสวรรค์อย่างเหลือเชื่อแล้ว หากเขายังคงพัฒนาต่อไป การก้าวไปสู่ขั้นสูงสุดของระดับเทพแท้จริงนั้นก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเป็นไปไม่ได้!”

“เฮ้อ! เมื่อถึงตอนนั้นพ่อคิดว่าตระกูลวู๊ดจะโทษหนูเรื่องการตายของเขาไหม? เพราะยังไงเสีย หนูก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้เฟนด์ตกเป็นเป้าหมายของตระกูลฮันท์!”

เฮเลน่าถอนหายใจออกมาเสียงดัง เธอรู้สึกผิดกับสิ่งที่เธอได้ทำลงไป

"เด็กโง่!"