บทที่ 1299

“นายท่านลาโกริโอ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากค้นหาต่อ แต่เราหากันมาหลายเดือนแล้ว คุณก็รู้ว่าป่าทั้งลึกลับและอันตราย ผมเข้าไปในส่วนที่ลึกที่สุดของป่านั่นไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นเราก็สำรวจป่าเกือบทุกตารางนิ้วแล้ว ถ้าเรายังหาพวกเขาไม่พบ พวกเขาก็คงจะตายไปแล้ว!”

แนชยิ้มอย่างขมขื่น “ลิลลี่ทำผิดต่อผม แต่แลนซ์ยังเป็นลูกชายของผม อย่างไรผมก็อยากให้เขามีชีวิตอยู่ และแน่นอน ผมต้องการตามหาเขา และไม่ว่าเขาจะเลือกผมหรือลิลลี่ก็ขึ้นอยู่กับเขาแล้ว ผมจะเคารพการตัดสินใจของเขา!”

“หึ.. นายก็แค่เล่นละคร ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะส่งสมาชิกตระกูลวู๊ดเข้าไปในป่าที่ลึกที่สุดเพื่อตามหาเขา!”

เทรนตันหัวเราะเบา ๆ สีหน้าหยามเหยียด “หรือว่าสมาชิกในตระกูลวู๊ดกลัวตาย?”

“มันไม่ใช่แค่ปัญหาเรื่องกลัวตาย ใคร ๆ ก็รู้ว่าไม่มีใครเคยออกจากป่ามาอย่างมีชีวิต ผมไม่อยากเอาชีวิตสมาชิกในตระกูลคนอื่น ๆ ไปทิ้งแบบนั้น!”

“ทำไมคุณไม่เข้าไปตามหาเขาเองเลยล่ะในเมื่อคุณรักหลานชายของคุณมากขนาดนั้น!” แนชตะคอก ใบหูแดงก่ำด้วยความเดือดดาล “ผมจะไม่ห้ามคุณแม้สักนิด!”

เฟนด์อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วตอนที่เข้าใจสิ่งที่ได้ยินทั้งหมด เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีสถานที่ลึกลับและอันตรายขนาดนั้นอยู่ในโลกนี้

"ย่อมได้ ย่อมได้!"

ในตอนนั้นเอง นายใหญ่ตระกูลฮันท์เริ่มหมดความอดทน “วันนี้ทุกคนมาที่นี่เพื่อเข้าร่วมการประลองของเรา ซึ่งจะเกิดขึ้นเพียง 3 ปีครั้ง พวกเขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาดูตระกูลของพวกคุณสองคนทะเลาะกัน” เขาขัดจังหวะ “ยุติข้อพิพาทของพวกคุณซะ อย่าให้มันมากระทบกับการประลองในวันนี้!”

หลังจากที่นายใหญ่ฮันท์พูดอย่างนั้น เขาก็หันไปทางแนช “ฉันอยากรู้ว่าลูกนอกสมรสของนายหน้าตาเป็นอย่างไร ฉันได้ยินมาว่าเขาขโมยหัวใจของคุณหนูลำดับที่หนึ่งของตระกูลคาเบลโลได้ ทั้งที่เพิ่งมาถึงเมืองโกเบได้ไม่นาน เขาต้องมีเสน่ห์ใช้ได้ทีเดียว!”

มุมปากของเฟนด์กระตุก เขาก้าวไปข้างหน้าและทำความเคารพแบบกำปั้นชนฝ่ามือ “สวัสดีครับ นายใหญ่ฮันท์ ผมเฟนด์ วู๊ดครับ!”

นายใหญ่ฮันท์ประเมินเฟนด์อยู่พักหนึ่ง “เฮ้ นายหล่อมากเลยนะ” เขาพูดยิ้ม ๆ “ไม่แปลกใจเลยที่นายได้รับความโปรดปรานจากคุณหนูลำดับที่หนึ่งของตระกูลคาเบลโลได้!”