บทที่ 1308

คนเรามีความเห็นแก่ตัวโดยธรรมชาติ อย่าว่าแต่สูตรยาเม็ดระดับสามเลย เขาจะไม่ปล่อยให้นายน้อยลำดับที่สองของตระกูลฮันท์เห็นสูตรยาเม็ดระดับสองด้วยซ้ำ

นั่นเป็นเหตุผลที่ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งตระกูลคาเบลโลเก็บหนังสืออย่างระมัดระวังอยู่เสมอ แม้แต่นายท่านคาเบลโลก็ไม่สามารถเข้าถึงได้ง่าย ๆ สิ่งที่เขาทำได้มากที่สุดคือพลิกกระดาษไปสองสามหน้าก่อนที่จะต้องส่งคืนหนังสือ

นั่นเป็นเหตุผลที่ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งตระกูลคาเบลโลไม่ลังเลแม้แต่เสี้ยววินาทีก่อนที่จะปฏิเสธทุกสิ่ง

"ช่างเถอะ ลืมมันไปเสีย ในเมื่อผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งตระกูลคาเบลโลไม่ไว้ใจพวกเราขนาดนัน แต่มีบางสิ่งที่คุณไม่อาจค้นพบได้ด้วยตัวเอง!”

เควนตินโบกมืออย่างไม่มีความสุขอย่างเห็นได้ชัด

"ถูกต้อง คุณถือหนังสือเล่มนั้นมาตั้งนาน แต่คุณก็ยังไม่พบอะไรเลยหลังจากผ่านเวลามาขนาดนี้ ผมว่าหนังสือเล่มนั้นคงจะมีแค่บันทึกการรักษาด้วยยาและสูตรยานิดหน่อย แต่คงไม่มีเรื่องการทะลวงสู่ระดับมหาเทพ!”

นายใหญ่ฮันท์ก็ยิ้มเช่นกัน “แต่ตั้งแต่คุณพูดเรื่องนี้ขึ้นมา ใคร ๆ ก็เดาได้ว่ายาเม็ดระดับสามและหญ้าวิญญาณระดับสี่นั้นมีอยู่จริง—และระดับมหาเทพนั้นมีอยู่จริงด้วย ท้ายที่สุด หากยาเม็ดระดับสามและสี่มีอยู่จริง ไม่มีใครในระดับสูงหรือแม้แต่ระดับสูงสุดของเทพแท้จริงจะกล้าทำอะไรแบบนั้น มันคงจะใช้พลังงานมากเกินไปล่ะมั้ง!”

“เอาล่ะ พอที เถียงกันอยู่อย่างนี้ก็ไม่มีวันจบหรอก เริ่มการแข่งขันกันได้แล้ว นี่ก็ดึกแล้วด้วย!”

เควนตินมองไปที่ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมด “ผู้สมัครทุกตระกูลทั้งสี่ร้อยคน กรุณาก้าวไปข้างหน้า เมื่อฉันบอกว่าการแข่งขันเริ่มขึ้น พวกคุณจึงสามารถเข้าไปในโดมได้” เขาประกาศ “หลังจากที่คุณเข้าไปแล้ว คุณจะออกไปไม่ได้จนกว่าสามสิบวันจะพ้นผ่าน เมื่อการแข่งขันสิ้นสุดลงคุณจึงจะสามารถออกมาได้”

นายใหญ่เทย์เลอร์เตือนทุกคนจากด้านข้าง “ตามกฎแล้ว ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดต้องมีอายุไม่เกินสามสิบปี อย่าโทษฉันล่ะถ้าตระกูลฮันท์บ้าดีเดือดหากมีตระกูลไหนกล้าแหกกฎนี้ มีหญ้าวิญญาณมากมายในป่านี้และมีสมบัติอยู่ไม่น้อยเช่นกัน หากคุณบังเอิญพบพวกมัน ให้ถือว่ายกประโยชน์ให้จำเลยแล้วกัน!”

หลังจากที่ผู้เข้าแข่งขันทั้งหมดเดินผ่านพื้นผิวที่เปล่งประกายของโดม เควนตินก็ประกาศว่า “เริ่มการแข่งขันได้!”

วาบ วาบ!