บทที่ 1332

"อะไรนะ? นายน้อย คุณแค่เล่น ๆ กับเธองั้นเหรอ? ถ้าเป็นอย่างนั้นคุณขาดความรับผิดชอบเกินไปแล้ว นอกจากนั้น คุณหนู่ใหญ่ของตระกูลคาเบลโลยังสวยจริง ๆ และฉันคิดว่าเธอเหมาะกับคุณมาก!” ชายหนุ่มอีกคนจากตระกูลวู๊ดก็ตกใจเช่นกัน พวกเขาไม่คิดว่า เฟนด์เพียงแค่คบกับคุณหนูใหญ่ของตระกูลคาเบลโลโดยไม่แม้แต่จะคิดเรื่องแต่งงาน คุณหนูใหญ่ของตระกูลคาเบลโลคงจะเสียใจถ้าได้ยินเรื่องนี้

คำพูดเหล่านั้นทำให้เฟนด์รู้สึกอึดอัดใจ และเขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรหรือจะอธิบายตัวเองยังไง ถ้าตอนนี้เขาอธิบายออกไปแล้วคนพวกนี้พูดไปว่าพวกเขาเพียงแค่คบกันปลอม ๆ ทั้งนายน้อยของตระกูลฮันต์และนายใหญ่ฮันต์คงไม่พอใจแน่

นอกจากนั้น ยังเป็นไปได้ที่สมาชิกคนอื่น ๆ ในตระกูลจะคิดว่า เฟนด์และเฮเลน่ากำลังเล่นตลกกับพวกเขา เพราะยังไงซะ ทั้งคู่ก็ยอมรับเรื่องนี้ก่อนที่จะเข้าป่าและเข้าร่วมการแข่งขัน

เฟนด์ รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที

เขาโบกมือแล้วพูดว่า “ใครจะไปคิดถึงอนาคตไกลขนาดนั้นกัน? เรายังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่านิสัยของเราจะเข้ากันได้ไหม!”

ยูลและเบธสบตากันเมื่อเห็นสีหน้ากังวลของเฟนด์ ในที่สุดพวกเธอก็รู้ว่า เฟนด์กับเฮเลน่าแค่แกล้งทำ อนิจจา เฟนด์คงทำได้เพียงกัดฟันทนและแกล้งทำต่อไป

“เอาล่ะ เอาล่ะ… ทำไมพวกเราต้องกังวลเรื่องความสัมพันธ์ของนายน้อยด้วย? พวกนายนี่ช่าง...” เบธก้าวออกมายืนข้างหน้าแล้วกลอกตาใส่ชายหนุ่มทั้งสอง ด้วยการพลิกฝ่ามือ เธอหยิบแผ่นป้ายสีดำสองถึงสามอันและแผ่นป้ายสีขาวหนึ่งอันออกมา นอกเหนือจากนั้น ยังมีหญ้าวิญญาณขั้นต้นระดับสองและหญ้าวิญญาณระดับหนึ่งอีกหลายอัน “นายน้อย มันคงจะดีที่สุดถ้าคุณดูแลสิ่งเหล่านี้ เพราะมันจะไม่ปลอดภัยถ้าอยู่กับเรา ยิ่งไปกว่านั้น เราคงไม่สามารถอยู่อันดับต้น ๆ ได้แม้ว่าเราจะเอามันไปด้วยก็ตาม คุณควรเก็บมันไว้และนำเกียรติมาสู่ตระกูลวู๊ดของเราด้วยการติดอันดับสูงสุดในกรแข่งประเภทบุคคล!”

ยูลพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ถูกต้อง พี่เฟนด์ ในอดีตตอนที่ตระกูลวู๊ดเข้าร่วมการแข่งขัน พวกเราไม่มีใครมีความสามารถในการต่อสู้หรือพลังการต่อสู้สูงเท่าพี่ ดังนั้นพวกเราจึงเก็บแผ่นป้ายที่ได้รับในระหว่างการแข่งขันไว้เอง ซึ่งก็หมายความว่าไม่มีใครแข็งแกร่งจริง ๆ ในประเภทบุคคล แต่ลำดับของเราในการแข่งแบบกลุ่มค่อนข้างดี แต่ถึงกระนั้น ตระกูลอื่น ๆ ก็ยังล้อเลียนเราเพราะเรื่องนี้”