บทที่ 1345

ดาเนียลล่าเม้มปากแล้วพูดกับเฟนด์ว่า “มันเริ่มมืดแล้ว ไปหาที่พักกันเถอะ!”

เฟนด์พยักหน้าหงึกหงักและสำรวจป่า

หลังจากนั้นไม่นาน เฟนด์ก็พบรอยแยกขนาดใหญ่ที่เห็นได้ง่ายบนพื้นผิวของหน้าผา มันคงใหญ่พอที่จะให้คนสองถึงสามคนค้างคืนที่นั่นได้

“เราไม่สามารถหาถ้ำได้และการนอนบนต้นไม้คงอันตรายเกินไป มีรอยแยกบนหน้าผาตรงนั้น ทำไมเราไม่ค้างคืนที่นั่นล่ะ?”

เฟนด์มองไปที่ดสาเนียลล่า ใช่ เธอเป็นคนสวย แต่เขาไม่รู้ว่าเธอจะพักได้ไหม เพราะเธอถูกเลี้ยงดูมาในตระกูลชนชั้นหนึ่งตั้งแต่ยังเด็ก

"ได้สิ ไปกันเถอะ!"

ดาเนียลล่าจับมือเฟนด์และยิ้ม “ฉันค้างคืนที่ไหนก็ได้ถ้าคุณอยู่กับฉัน ฉันมีความสุขที่มีคุณอยู่ข้าง ๆ!”

ใบหน้าของเธอแดงก่ำหลังจากที่เธอพูดจบ

“น่ารักจริง ๆ เลย!”

เฟนด์ยิ้มอย่างขมขื่น ความไร้เดียงสาของดาเนียลล่าทำให้รู้สึกราวกับว่าพวกเขาเป็นรักแรกกันจริง ๆ

ทั้งคู่เหาะตรงไปยังรอยแยกอย่างรวดเร็ว รอยแยกนั้นใหญ่พอที่จะทำให้พวกเขาทั้งคู่เข้าไปได้

อย่างไรก็ตาม เฟนด์ไม่คิดว่าจะมีพื้นที่ขนาดใหญ่เช่นนี้อยู่ด้านหลังรอยแยก ซึ่งขยายออกไปไม่กี่สิบเมตร พื้นที่กว้างพอที่จะให้พวกเขาสองคนนั่งและพักผ่อนได้อย่างสบาย

บางทีคนอื่น ๆ อาจเคยอยู่ที่นี่มาก่อน มีหญ้าป่ามากมายในนี้ มันใช้นั่งได้อย่างสบายเลย

“นี่เยี่ยมไปเลย ฉันสามารถค้างคืนกับคุณได้อีกคืน!”