บทที่ 1377

“ใช่ ไปกันเถอะ เราต้องรีบออกจากที่นี่ คืนนี้เราจะอยู่ในถ้ำนี่ไม่ได้!” วีนัสพูดขึ้นทันที ไม่ดีแน่หากตระกูลฮันท์ได้รับแจ้งเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นในสถานที่แห่งนี้

คนกลุ่มนั้นออกจากสถานที่ดังกล่าวทันที

“โอ้ ขอบคุณพระเจ้า ในที่สุดเราก็พบพวกคุณแล้วคุณนายน้อยเฟนด์!” เฟนด์และคนอื่น ๆ พบกลุ่มคนในพื้นที่เปิดโล่งหลังจากเหาะออกไปราวครึ่งชั่วโมง พวกเขาคือเบธ ยูล และอัจฉริยะคนอื่น ๆ ของตระกูลวู๊ด

เฟนด์รู้สึกโล่งใจเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยมากมาย “พวกนายเป็นยังไงบ้าง? เจอปัญหาอะไรหรือเปล่า”

ยูลยิ้มขณะที่เธอพูดว่า “ทุกอย่างเรียบร้อยดี เราป้องกันตัวเองกันอย่างดีที่สุดและซ่อนตัวในที่อันห่างไกลตอนที่เราพบกับคนที่เราไม่อาจมีปัญหาด้วยได้ แต่เราบังเอิญเจอบางคนจากตระกูลลาโกริโอ และพวกเขาก็ต้องการแย่งชิงของ ๆ เราไป และเพราะพวกเขามีความสามารถในการต่อสู้ที่ค่อนข้างธรรมดา เราก็เลยฆ่าพวกเขาและยึดแผ่นป้ายทั้งหมดมา!”

ทันทีที่พูดจบ เบธเดินไปข้างหน้าและหยิบแหวนยุทธออกมาจากกระเป๋าของเธอก่อนจะยื่นให้เฟนด์ “เราเก็บแผ่นป้ายทั้งหมดไว้ในแหวนยุทธนี้และคิดว่าจะมอบให้คุณตอนที่เราเจอกัน ฮ่า ๆ…! เราได้รับแผ่นป้ายค่อนข้างเยอะเลยล่ะ เราพบพวกมันจำนวนหนึ่งและฉกฉวยมาจากอัจฉริยะของตระกูลชั้นสูงลำดับสามสามด้วย!”

“แผ่นป้ายน่ะเรื่องเล็ก การระมัดระวังตัวต่างหากที่พวกคุณต้องคำนึงถึงเป็นอันดับแรก” เฟนด์รู้สึกอุ่นใจเล็กน้อย ท้ายที่สุดแล้ว ยูล ดอว์สัน บิกินี่ และคนอื่น ๆ ก็มีความสามารถสูงเหมือนกัน แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีเวลาและทรัพยากรในการฝึกฝนก แต่เขาเชื่อว่าหากพวกเขารอดชีวิตและได้รับการฝึกฝนอย่างดีหลังจากกลับบ้าน ตระกูลของพวกเขาจะมียอดฝีมือในอับดับเทพแท้จริงมากมายในอนาคต

ดอว์สันยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “นายน้อยเฟนด์ เราค้นพบว่าสมาชิกของตระกูลฮันท์ที่เข้าร่วมการแข่งขันนี้ชอบฆ่าคน พวกเขาไม่ปล่อยผู้ที่มีความสามารถในการต่อสู้ต่ำกว่าไปเลยสักคน แม้ว่าคนพวกนั้นจะมอบแผ่นป้ายให้อย่างเชื่อฟังก็ตาม ฉันเห็นกลุ่มคนจากตระกูลฮันท์ไล่ตามอัจฉริยะสองสามคนจากตระกูลซีเมเนสด้วย!”