บทที่ 1383

ภายในโดมนั้น สมาชิกหลายร้อยคนจากตระกูลวู๊ดรู้สึกยินดีเมื่อได้พบกับเฟนด์ และคนอื่น ๆ พวกเขาซ่อนตัวอยู่บนยอดไม้และกระโดดลงมาเมื่อเห็นเฟนด์และพรรคพวกของเขาเท่านั้น

“นี่มันเยี่ยมไปเลย อย่างน้อยก็ยังมีสมาชิกตระกูลวู๊ดรออยู่ที่นี่!” เฟนด์รู้สึกสบายใจเล็กน้อยเมื่อเขาสังเกตเห็นจำนวนอัจฉริยะของตระกูลวู๊ด ก่อนหน้านี้เขากลัวว่าสมาชิกตระกูลของเขาทั้งหลายแหล่จะถูกสังหารในการสู้รบ

ทว่าสำหรับสมาชิกคนอื่น ๆ ของตระกูลวู๊ดในปัจจุบันก็มีอย่างน้อย 100 คนแล้ว ใครจะรู้ว่าพวกเขากระจายอยู่ในพื้นที่ใดบ้าง?

ยูลคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และถามเฟนด์ว่า "พี่เฟนด์ เราควรทำอย่างไรดี? เรายังต้องรออยู่ตรงนี้ต่อไปไหม?”

“ใช่ รออีกสักสองวัน เพราะท้ายที่สุดสมาชิกอีกหลายคนจากตระกูลวู๊ดควรจะเดินทางมาถึงที่นี่” เฟนด์ตอบขณะที่เขาตัดสินใจ

"พระเจ้า คนของคุณรออยู่ที่นี่เหรอ? พวกคุณเคยคุยกันเรื่องนี้มาก่อนไหม? ผมอิจฉาคุณนะ ได้แต่สงสัยว่าตอนนี้สมาชิกในตระกูลของผมจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ใครจะรู้ว่ามีสมาชิกจากตระกูลแลงคาสเตอร์ของเรากี่คนที่ยังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้!” อัจฉริยะจากตระกูลแลงคาสเตอร์และอยู่ในขั้นสุดท้ายของระดับเทพแท้จริงรู้สึกอิจฉาอย่างเหลือเชื่อเมื่อเขาเห็นการรวมตัวครั้งใหญ่ของตระกูลวู๊ดในจุดนี้

“โชคดีที่เรามาถึงค่อนข้างเร็ว และตระกูลอื่น ๆ ที่รวมกลุ่มขนาดใหญ่กว่านั้นยังไม่เจอพวกเขา มิฉะนั้นเราจะลำบากหากพวกเขาถูกสมาชิกในตระกูลอื่นโจมตี” เฟนด์ยิ้มอย่างขมขื่น ท้ายที่สุดเขาค้นพบว่าอัจฉริยะของตระกูลวู๊ดส่วนใหญ่ในจุดนี้อยู่ในระดับกึ่งเทพเท่านั้น และมีเพียงหนึ่งหรือสองคนเที่อยู่ในระดับเทพแท้จริง มีทั้งหมดประมาณเจ็ดหรือแปดคนในระดับปรมาจารย์ขั้นเก้า