บทที่ 1411

“ฮ่าฮ่า! มาเลยนายน้อยคลาวด์! นายไม่อยากล้างแค้นให้น้องชายของนายหรือ? มาดูกันว่าจะจับฉันได้มั้ย ไอ้โง่! ยังอยากแก้แค้นอยู่เหรอ? ฝันไปเถอะ!”

ภายในโล่แสงเหนือป่าไปนั้น เฟนด์ควบคุมดาบบินของเขาและเหินไปในอากาศด้วยความเร็วดุจสายฟ้า รักษาระยะห่างที่อีกฝ่ายไม่อาจโจมตีเขาได้ เขาหันกลับมาล้อเลียนอีกฝ่าย

“ไอ้ส*รเลว! แกคิดว่าฉันตามแกไม่ทันเหรอ? แค่เพราะแกมีมีอาวุธวิญญาณระดับสูงสุด ก็อย่าอวดเก่งนักเลย!”

คลาวด์โกรธจนกัดฟันกรอด จากนั้นเขาก็พลิกฝ่ามือหยิบกระดาษอักษรรูนออกมาและส่งพลังฉีเข้าไป กระดาษอักษรรูนเปล่งแสงบางอย่างออกมาทันที จากนั้นคลาวด์ก็แปะมันลงบนร่างกายของเขา ทันใดนั้นเอง ความเร็วของเขาก็เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า

"อะไรวะนั่น?"

เฟนด์อ้าปากค้าง เขาไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน เมื่อเห็นว่าระยะห่างระหว่างพวกเขากระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าของเฟนด์ก็ซีดเผือดและดูไม่น่ามอง

เขาล้อเลียนอีกฝ่ายไม่ออกแล้วในตอนนี้ ทว่าเขาเหาะจากทุกคนมาไกลแล้ว ในตอนนี้ดาเนียลล่าและคนอื่น ๆ น่าจะปลอดภัยแล้ว

แต่เขาพบว่าแม้ตัวเองจะเพิ่มความเร็วจนถึงขีดสุด เขาก็ไม่สามารถเอาชนะอีกฝ่ายได้ คลาวด์เร็วมาก และเขาก็จะไล่ตามเฟนด์ทันในที่สุด!

"เ*รเอ๊ย! กระดาษนั่นมันคืออะไร? เป็นไปได้ยังไง….?”

ความเดือดดาลทำให้เลือดของเฟนด์สูบฉีด ทันใดนั้นเองคลาวด์กำหมัดทั้งสองและพุ่งเข้าหาเฟนด์

โฮก!

มังกรน่าสยดสยองสองตัวปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าอีกครั้ง มังกรอันยิ่งใหญ่ที่กำลังมุ่งตรงไปยังเฟนด์ ปลดปล่อยรังสีอันทรงพลังของการกดดัน