บทที่ 1450

ลิลลี่โกรธมาก

ก่อนหน้านี้เธอเป็นคุณหนูผู้มีชื่อเสียงของตระกูลลาโกริโอที่คาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิด และพ่อแม่ก็คอยประคบประหงมเธอราวกับไข่ในหินมาตั้งแต่ยังเล็ก

หลังจากที่เธอแต่งงาน เธอก็เป็นภรรยาของนายน้อยลำดับที่หนึ่งของตระกูลวู๊ด และหลังจากที่ตระกูลวู๊ดขึ้นมาเป็นตระกูลชั้นหนึ่ง ตำแหน่งของเธอก็สูงขึ้นไปอีก ผู้คนมากมายมาดักรอเธอและแสดงความชื่นชม

เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะมีวันที่ถูกผู้คนในระดับกึ่งเทพไล่ตะเพิดอย่างง่ายดายเช่นนี้ นั่นทำให้เธออับอายอย่างมาก

"นาย…"

ลิลลี่โกรธจัดจนกัดฟันแน่น เส้นเลือดของเธอปูดโปน

“คุณหนูใหญ่ เราควรไปได้แล้ว!”

เมื่อเห็นสีหน้าท่าทางของเธอ ผู้อาวุโสลำดับที่แปดกลัวว่าลิลลี่จะไม่สามารถควบคุมความรู้สึกของเธอได้ มันคงจะแย่แน่ถ้าเธอทำให้สมาชิกของวิหารแห่งทวยเทพและราชาต้องขุ่นเคือง

เขามีระดับพลังยุทธสูง และผู้คุมเหล่านี้ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เหมาะสมกับเขา

แต่นักสู้ที่อยู่ข้างในจะต้องเข้ามาผสมโรงอย่างแน่นอน พวกเขาคงจะรีบมาโดยด้วยและมันคงจะแย่มาก

พวกทหารยามมีกองกำลังเสริมอยู่ด้วย ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่ยังเป็นสถานที่หลักของพวกเขา มีลูกศิษย์อยู่ในวิหารหลังนี้มากกว่าหนึ่งหมื่นคน ถ้าพวกเขาริอาจก่อความวุ่นวายที่นี่เข้า พวกเขาก็จะต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้โดยเปล่าประโยชน์!

"หมายความว่าอย่างไร? คุณหนูใหญ่ไม่พอใจหรือ?”

ลูกศิษย์ของวิหารยิ้มอย่างเย็นชา เขากอดอก “ดูเหมือนคุณอายุเกินสี่สิบปีไปแล้ว” เขากล่าว “ถึงคุณจะมีรูปร่างน่ามองและยังคงรักษาความงามไว้ได้อย่างดีก็เถอะ แต่ผมไม่ชอบคุณป้าแบบคุณหรอก เฮอะ บางทีถ้าคุณยังเด็กและสวยกว่านี้สักหน่อยก็คงดี!”

“ฮ่า!”