บทที่ 1487

พยัคฆ์มหึมาสองตัวนี้ทั้งทรงพลังและน่ากลัว พวกมันสูงมากกว่าสิบฟุตและมีออร่าที่แข็งแกร่ง พลังฉีหนาแน่นกระโจนใส่พวกเขา

กรร!

พยัคฆ์ที่ดุร้ายส่งเสียงคำรามออกมาและพุ่งตรงไปยังเฟนด์

"จัดการ!"

พลังฉีจำนวนมากของเฟนด์ถูกปล่อยเข้าไปในการโจมตีของเขา เพื่อให้เขาสามารถควบคุมดาบบินได้ ดังนั้นพลังโจมตีจึงพิเศษกว่าครั้งก่อน

ปัง! ปัง! ปัง!

คลื่นดาบบินพุ่งข้างหน้าและไม่นานก็แยกออกเป็นสองกลุ่ม แต่ละกลุ่มก็ซัดเข้าใส่พยัคฆ์มหึมาตามลำดับ

เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวทะลุอากาศ พื้นดินถึงกับสั่นสะเทือนไม่หยุด เมื่อคลื่นดาบปะทะกับพยัคฆ์ คลื่นพลังฉีก็กระจัดกระจายและแผ่ออกไปทุกทิศทาง

พยัคฆ์ตัวใหญ่ทั้งสองต่อต้านและทำลายใบมีดอย่างไม่หยุดยั้ง ดาบบินของเฟนด์ถูกทำลายอย่างอย่างไม่หยุดหย่อน

อย่างไรก็ตาม ดาบบินของเฟนด์ก็มีมากเกินไป ไม่นานพยัคฆ์มหึมาก็ไม่อาจทนได้อีกต่อไป ดาบบินภายใต้การควบคุมของเฟนด์ก็ยังเล็งไปที่เสือและโจมตีจุดเดิม พยายามสร้างโอกาสที่จะทำลายพวกมันให้สิ้นซาก

“ไอ้เด็กนอกคอกนี่ค่อนข้างมีประสบการณ์ในการต่อสู้!”

หลังจากนั้นเพียงครู่เดียว ชายวัยกลางคนและชายชราซึ่งอยู่ฝ่ายตรงข้ามก็มีหยดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วไหลออกมาจากหน้าผาก จากสถานการณ์เห็นได้ชัดว่าพวกเขารู้สึกกดดัน

“บ้าเอ๊ย! ดูเหมือนว่าการโจมตีของเราก็ไม่อาจต้านดาบบินได้!”

หลังจากนั้นไม่กี่วินาที สีหน้าของชายชราก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

แน่นอน พอเขาพูดจบ พยัคฆ์มหึมาสองตัวก็ยืนหยัดต่อไม่ไหวอีกต่อไป มันถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ และในขณะเดียวกัน ดาบบินที่เหลืออีกหลายสิบเล่มก็พุ่งตรงไปที่พวกเขาทั้งสอง