บทที่ 152

“ใช่ ใช่ ใช่ ตอนนี้เราอยู่อย่างสงบสุขแล้ว พวกเธอควรพักผ่อนบ้าง และผ่อนคลายบ้าง!"

เฟนด์หัวเราะเบา ๆ ว่า "พี่ชายของเธอ อับเนอร์ ส่งข้อความมาบอกผมว่า เขาเบื่อจะตายอยู่แล้วและเขาก็กำลังจะไปพักร้อน”

"จริงเหรอ? ตอนที่พี่จอห์นสันกลับมา เขาถูกผู้คนรายล้อมรุมกันอยู่ในหมู่บ้านของเขา ได้ยินว่ามีคนรอลายเซ็นเขาเยอะมาก โอ้ พระเจ้า ฉากนั้นมัน…”

ลาน่าหัวเราะและพูดว่า "จริงสิ พี่เฟนด์ แล้วคุณล่ะ? ภรรยาคุณและคนอื่น ๆ รู้ไหมว่าคุณเป็นใคร?"

"ไม่!"

ใบหน้าของเฟนด์เผยให้เห็นรอยยิ้มหวาน ๆ ในตอนนั้นไม่มีใครเคยเห็นรอยยิ้มแบบนี้เลย เขากล่าวว่า "ฉันยังไม่อยากให้พวกเขารู้ ฉันกลัวว่าพวกเขาอาจจะไม่สามารถยอมรับตัวตนของฉันได้ ฉันปรารถนาที่จะมีชีวิตที่สงบสุขและไม่ถูกรบกวน"

“เฮ้อ!”

ลาน่าคร่ำครวญอีกครั้งหลังได้ยินคําพูดของเฟิร์น เธอกล่าวว่า "โอ้ ฉันอิจฉาเธอเหลือเกิน ถ้าฉันอย่างนี้รู้ ฉันไม่ต้องชื่อเสียงนี้ และไม่ต้องการให้มันถูกประกาศอย่างเป็นทางการ มันจะดีแค่ไหน ถ้าฉันอยู่อย่างสงบได้ ตอนนี้ชาวแคทธิเซียทุกคนรู้ว่าพวกเราทั้งเก้าคน เทพเจ้าแห่งสงครามหน้าตาเป็นอย่างไร ถ้าไม่เป็นแบบนั้น ฉันจะออกไปข้างนอกได้โดยไม่ต้องใส่แว่นดําด้วยซ้ำ!"

"ฉันคิดว่าเธอควรใส่หน้ากาก ใส่แว่นกันแดดแค่อย่างเดียวก็ไม่ปลอดภัยแล้ว"

เฟนด์มองหน้าเธอ แล้วแกล้งเธอ

ความจริงก็คือเมื่อรถของลาน่าจอดอยู่ข้างหน้าเขาจริง ๆ แล้วเขาไม่รู้เลยว่าเป็นศิษย์ของเขา

หลังจากที่เขาได้ยินเสียงเธอ เขาจึงรู้ว่าเป็นเธอ

"จริงสิ ทําไมฉันถึงไม่คิดถึงเรื่องนั้นล่ะ? ไม่ ฉันต้องสวมหน้ากากในภายหลังโดยเฉพาะอย่างยิ่งในพื้นที่แออัด มันจะแย่ถ้าเด็กที่ร่ำรวย ดันบังเอิญจำฉันได้!”

ลาน่าพูดทันที

"โอ้ใช่ เธอจะพาฉันไปสถานที่แบบไหนกัน?”

เฟนด์ถามหลังจากนึกได้บางอย่าง