บทที่ 1523

อีกสองคนก็พยักหน้าเช่นกัน

เฟนด์ และคนอื่น ๆ ทำได้เพียงแค่พยักหน้าหลังจากที่พวกเขามองหน้ากัน “เอาล่ะ เราจะไปที่เขาเหมันต์กระจ่างและเกาะวายุมืด”

“แยกย้ายกันเถอะ” ผู้คนจากสามเผ่าโบราณออกจากพื้นที่ขณะที่พวกเขาโบกมือ

หลังจากที่พวกเขาจากไป เควนตินก็พูดด้วยความโกรธว่า “พวกจิ้งจอกพวกนั้นคิดจะเอาเปรียบเราทุกทาง!”

"ใช่ ในบรรดาจุดอันตรายทั้งสี่นั้น ผืนป่ารัตติกาลและเขาทมิฬเศียรมังกร ไม่อันตรายเท่าเขาเหมันต์กระจ่างและเกาะวายุมืด คนหน้าด้านพวกนั้นทิ้งจุดอันตรายสองแห่งไว้ให้เรา!” ผู้อาวุโสอีกคนจากตระกูลฮันต์ดูไม่สบอารมณ์

“ทำใจเสียเถอะ ถ้าไม่ใช่เพราะพลังการต่อสู้อันแข็งแกร่งของน้องชายเฟนด์ที่ต่อสู้เพื่อให้ได้จุดอันตรายสองแห่ง เราคงได้รับเพียงแห่งเดียว!” นายท่านซีเมเนสเอ่ยขัดด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น “ต่อไปเราจะแบ่งกันอย่างไรดี?”

“เช่นนี้ดีไหม? ทุกคนได้เห็นพลังการต่อสู้ของอัจฉริยะในตระกูลวู๊ดแล้วในตอนนี้ และตระกูลวู๊ดกำลังพัฒนาในอัตราที่น่าประทับใจอีกด้วย ดังนั้นผมจึงคิดว่าจะเป็นการดีที่สุดหากตระกูลวู๊ดไปที่เกาะวายุมืด หากตระกูลไหนอยากไปที่นั่นก็ไปได้เลย” เควนตินแนะนำอย่างยิ้ม ๆ หลังจากครุ่นคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

“นายท่านฮันต์ ตอนที่เราต่อสู้เพื่อสิทธิของพวกเรา ตระกูลของคุณวางเฉยไม่ปริปาก แม้ว่าตระกูลของคุณจะเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายว่าเป็นตระกูลที่มีอำนาจมากที่สุดในบรรดาตระกูลที่ลึกลับก็เถอะ เฟนด์ต่างหากที่เป็นคนก้าวขึ้นไปเพื่อต่อสู้กับเจ้าตำหนักและผู้อาวุโส ฮ่าฮ่า… ตอนนี้เราทำสำเร็จแล้ว ตอนนี้คุณต้องการให้เราตระกูลวู๊ดไปที่เกาะวายุมืด อีกงั้นรึ?”

เคนเนธเดินไปข้างหน้าและพูดด้วยรอยยิ้มเย็นชา “ผมคิดว่าพวกคุณรู้ว่ามันไม่ได้อันตรายแค่ในทะเลของเกาะวายุมืด เท่านั้น แต่ในทะเลยังเต็มไปด้วยสัตว์อสูรมากมาย คุณอยากให้เราไปเพราะรู้ว่ามันยากลำบากใช่ไหม คุณไม่หน้าด้านไปหน่อยหรือ?”