บทที่ 1525

“นี่ไม่ได้หมายความว่าเฟนด์แข็งแกร่งกว่าพวกเขาเสียหน่อย อีกอย่างพวกเขาก็แค่แลกหมัดกันธรรมดา ๆ เท่านั้น ไม่ได้ใช้ทักษะการต่อสู้หรืออะไรทำนองนั้นเลย ถ้าพวกเขาทุ่มสุดตัวกันจริง ๆ ผมไม่คิดว่าเฟนด์จะชนะหรอก!” เทรนตันยังคงไม่มั่นใจ เขาต้องการพึ่งพาตำหนักนภาเพื่อกวาดล้างตระกูลวู๊ด และมันก็เป็นเรื่องน่ายินดีเมื่อโจเอลโจมตีเฟนด์ แต่เขาไม่คิดเลยว่าเฟนด์จะส่งโจเอลลอยไปในอากาศเช่นนั้น

เพราะสมาชิกในตระกูลลึกลับจำนวนมากกำลังมองดูพวกเขาอยู่โจเอลจึงรู้สึกอายที่จะลงมือ อย่างน้อยเรื่องนั้นก็พอฟังขึ้น

แต่ตระกูลฮันต์ก้ไม่ได้อ่อนแอ และหากฮันต์ต่อสู้กับตระกูลวู๊ดก็คงจะดีกว่านี้

“ใช่ แต่ผมไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่เกี่ยวกับเรื่องนี้ ชายหนุ่มจากตระกูลวู๊ดมีพลังเกินกว่าที่เราจะคาดคิด แต่เราก็อาจสามารถฆ่าเขาได้หากมีคนสี่หรือห้าคนเข้าโจมตีเขาพร้อมกัน” เควนตินอธิบายหลังจากที่เขาคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

“เป็นไปได้อย่างไร? แม้ว่าหมอนั่นจะมีระดับพลังยุทธอยู่ในสูงสุดของระดับเทพแท้จริง แต่เขาก็เพิ่งก้าวเข้าสู่ระดับนั้นได้ไม่นาน ปรมาจารย์อย่างคุณเพียงคนเดียวก็เพียงพอแล้วที่จะต่อกรกับพวกเขาหลายคน ถ้าเสริมคนของเราเข้าไปสักหนึ่งหรือสองคน เราต้องฆ่าเขาได้แน่!” เทรนตันยืนยันอย่างมั่นใจ

“อย่ามัวแต่คิดจะฆ่าเขาเลย ไปตรวจสอบจุดอันตรายกันก่อนดีกว่า ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าลูกบอลคือของล้ำค่าที่จะช่วยบรรลุไปสู่ระดับเทพขั้นสูงสุดได้หรือเปล่า เฮ้อ… ก่อนอื่น เอาลูกบอลนั้นมาแล้วลองศึกษาให้ดีเราจะบรรลุไปสู่ระดับเทพสูงสุดได้อย่างง่ายดาย เพื่อที่ผมจะได้แก้แค้น” เควนตินกำหมัดแน่นก่อนจะโบกมือให้พวกเขาแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ เมื่อเราไปถึงเขาเหมันต์กระจ่าง เราจะแยกจากกัน ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับความสามารถของเราที่จะค้นหาและได้รับลูกบอลนั้น”

...