บทที่ 1553

“อะไรทำให้คนสามหาวอย่างแกคิดว่าเราไม่ได้เป็นหนึ่งเดียวกัน? พวกแกมันก็เป็นเพียงคนพเนจรจากหลายตระกูลมารวมกันเท่านั้น แม้ว่าเราเองจะมีคนจากเผ่าอื่นในดินแดนท้องทะเลนี้รวมอยู่ด้วยกัน แต่พวกเขาก็อยู่ในอาณัติของวิหารราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์ และทำงานร่วมกับเราเสมอมา เราเปรียบเหมือนตระกูลใหญ่ ๆ ตระกูลหนึ่ง เช่นนั้นแล้ว แกคิดว่าฝ่ายไหนเป็นปึกแผ่นมากกว่ากัน? เราหรือพวกแก?” ผู้อาวุโสโมสลีย์แย้งและตอบโต้อย่างไม่พอใจ

“นี่! ไอ้ส*รเลว คิดให้ดี ๆ นะ หากแกมอบลูกบอลหินให้เรา แกก็จะไม่ต้องตายเปล่า ถ้าไม่อย่างนั้น หึ แกจะสร้างปัญหาให้ตัวเอง!”

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว เจ้าวิหารราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์ ก็จงใจยุแยงคนในกลุ่มของเฟนด์และพันธมิตรของเขาโดยพูดว่า "ฟังนะ ตระกูลไหนไม่เกี่ยวข้องกับเด็กเหลือขอที่ถือครองหินสามารถออกไปจากที่แห่งนี้ได้ เราจะปล่อยแกไปเพราะยังไงพวกแกก็ยังไม่ได้สมบัติอะไรอยู่ดี พวกแกไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตไปกับเด็กส*รเลวนี่หรอก และแน่นอนว่าหากตระกูลของเด็กส*รเลวคนนี้จะทิ้งเขาไว้ที่นี่ ก็เอาเลยฉันก็จะปล่อยพวกแกไป!”

“ใช่ ถูกต้อง ตระกูลอื่น ๆ จะออกจากที่นี่ก็ย่อมได้ ยังไงพวกคุณก็ไม่ได้รับของล้ำค่าอะไรอยู่ดี พวกที่ไม่ได้รับสมบัติย่อมออกไปได้ ไม่จำเป็นต้องมาตายไปพร้อมกับไอ้ส*รเลวนี่หรอก!”

ผู้อาวุโสล็อคส่งเสียงและสนับสนุนเจ้านายของเขาทันที

เขาเชื่อว่าเมื่อพวกเขารับปากกับตระกูลอื่น ๆ ว่าจะให้โอกาสพวกเขามีชีวิตอยู่ต่อไป ความสามัคคีในหมู่พวกเขาจะต้องสั่นคลอนอย่างแน่นอน เพราะพวกเขาไม่ได้มาจากตระกูลเดียวกัน และส่วนใหญ่เมื่อผู้คนเจอสถานการณ์เช่นนี้ พวกเขาก็มักจะเลือกที่จะมีชีวิตอยู่

ส่วนตระกูลของเจ้าส*รเลวนั้นก็มีกันไม่มาก ดังนั้นจึงไม่สำคัญว่าจะปล่อยคนพวกนี้ไปหรือไม่ เพราะยังไงคนพวกนี้ก็ต้องตาย ไม่ว่าจะถูกพวกเขาหรือสัตว์อสูรในป่าฆ่าก็ตาม

ทว่าพวกเขาไม่ได้ล่วงรู้ถึงข้อตกลงระหว่างเฟนด์และตระกูลเหล่านี้ หากไม่มีข้อตกลงนั่น ตระกูลต่าง ๆคงจะทิ้งเฟนด์และตระกูลของเขาไว้เบื้องหลัง

แต่เนื่องจากข้อตกลงที่เฟนด์ทำกับตระกูลอื่น ๆ ไว้ก่อนหน้านี้ ว่าหากมีวิธีการหรือทักษะใด ๆ จากของล้ำค่าที่ได้รับ ผู้ที่ได้ครอบครองจะแบ่งปันให้กับผู้อื่น ๆ เช่นนั้นแล้วทุกคนสามารถลิ้มรสของผลประโยชน์ได้ร่วมกัน ทั้งยังบอกเป็นนัยว่าทุกตระกูล มีโอกาสที่จะได้รับประโยชน์จากลูกบอลหินลูกนี้ด้วย!

ดังนั้นพวกเขาจะละทิ้งโอกาสที่ดีเช่นนี้ได้อย่างไร?

“อะไรกันวะ? ไม่มีใครขยับเลยสักคน?”

หลังจากเวลาผ่านไป อีกฝ่ายก็ยังไม่คิดจะจากไปไหน พวกเขาทุกคนยังนิ่งงันและไม่มีใครออกจากที่เกิดเหตุไปแม้แต่คนเดียว สถานการณ์นี้ทำให้ผู้คนจากวิหารราชวงศ์ศักดิ์สิทธิ์เกิดคำถาม