บทที่ 1582

“ฮ่าฮ่า!” แฮร์รี่หัวเราะออกมาขณะที่เขาเอ่ยเสริมว่า “โจเอล เจ้าพังพอนเฒ่าตัวนั้นเจ้าเล่ห์มาก เขาอยากได้ลูกบอลหินไม่ว่าจะด้วยวิธีได้ ถ้าเขาก็ยังไม่ได้มันไป ดังนั้นคุณควรระวังเขาให้ดี เขาคงไม่กล้าขโมยมันจากสามชนเผ่าโบราณ แต่ผมไม่แน่ใจว่ากับตระกูลวู๊ดของคุณจะเป็นเช่นไร หากเขาไม่ได้ล่วงรู้ความแข็งแกร่งที่แท้จริงของคุณ”

“ฮึ่ม! ขอให้เขาไม่มา เพราะหากเขากล้ามาหาตระกูลวู๊ดของเรา ผมจะทำให้เขาเสียใจ!” เฟนด์เย้ยหยัน เขามั่นใจในความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขาเป็นอย่างมาก

แฮร์รี่พยักหน้าอย่างใช้ความคิดและตอบว่า “ใช่ และผมได้ยินมาว่าตำหนักนภาได้สูญเสียปรมาจารย์ในขั้นสูงสุดของระดับเทพแท้จริงไปถึงหกคน ในตอนที่พวกเขาเดินทางผ่านพื้นที่อันตราย พวกเขาพบกับสัตว์อสูรที่แข็งแกร่งจำนวนมากและต่อสู้กับชนเผ่าโบราณอีกสองกลุ่ม ตำหนักนภาประสบความสูญเสียครั้งใหญ่ที่สุด พวกเขาคงไม่กล้ามาเผชิญหน้ากับตระกูลวู๊ดของคุณหรอก”

“นั่นถือว่าเป็นเรื่องที่ดีที่สุด ถึงผมจะไม่กลัวพวกเขา แต่ตระกูลวู๊ดจะต้องทนทุกข์ทรมานมากหากพวกเขาคิดจะเผชิญหน้ากับเรา และผมเองก็ไม่ต้องการให้คนของเราถูกสังเวยด้วย ตระกูลวู๊ดของเราเติบโตอย่างรวดเร็ว เราฝึกฝนอย่างเข้มงวดเพราะเรามีทรัพยากรยุทธคอยช่วยเสริม” จากนั้นเฟนด์ก็โยนดาบของเขาออกไปและกระโดดขึ้นไปบนนั้น เขาทำความเคารพแฮร์รี่ “ผมคงต้องไปแล้ว เจ้าวิหารแฮร์รี่ หากมีอะไรเพิ่มเติมเราค่อยคุยกัน”

หลังกล่าวจบ เฟนด์ก็บินจากไปด้วยดาบของเขา

แฮร์รี่นิ่งเงียบขณะที่เขาเฝ้าดูเฟนด์จากไปก่อนที่เขาจะแสดงความคิดเห็นว่า “การมีชายหนุ่มคนนี้อยู่ ตระกูลวู๊ดจะไม่ก้าวหน้าได้อย่างไร เขามีวิสัยทัศน์กว้างไกล ถึงจะแกร่งแข็งจนสามารถเอาชนะตำหนักนภาได้ในตอนนี้ แต่เฟนด์ไม่ได้หุนหันพลันแล่น แถมยังอยากซื้อเวลาให้ตระกูลวู๊ด เพื่อให้พวกเขาเติบโตแข็งแกร่งขึ้นอีก แม้ว่าจะต้องต่อสู้กับตำหนักนภา พวกเขาก็คงไม่พ่ายแพ้ไปอย่างง่ายดายแน่”