บทที่ 1586

แนชตกใจมาก จากนั้นเขาก็กล่าวว่า “เมื่อสองสามวันก่อนเราได้รับข่าวว่าตระกูลลึกลับชั้นหนึ่งที่ไปที่เขาเหมันต์กระจ่างไม่ได้รับลูกบอลหิน และเราก็ไม่รู้เลยว่าใครเป็นคนได้รับลูกบอลนั้นไป ใครจะคาดคิดว่าจะเป็นคนจากตระกูลเฮมเพอร์ลี!”

แนชขมวดคิ้วขณะที่เขาหยุดชั่วคราว จากนั้นเขาพูดต่อว่า “แต่ตระกูลวู๊ดของเราจะช่วยคุณได้ยังไง? พวกคุณบ้ามากที่มาที่นี่กันแค่ไม่กี่คน คุณไม่กลัวว่าเราจะปล้นพวกคุณเหรอ?”

ดาร์ซีหัวเราะก่อนจะพูดอีกครั้ง “พูดตามตรง นายท่านวู๊ด เราคิดเรื่องนี้ไว้แล้ว พอล ลูกชายของผมและฉันได้ปรึกษาหารือกันอยู่นานก่อนที่เราจะมีข้อตกลงเป็นเอกฉันท์ว่าตระกูลวู๊ดของคุณเป็นตระกูลที่น่าเชื่อถือที่สุดในขณะนี้ เหตุผลที่เรามาหาคุณแทนที่จะเป็นชนเผ่าโบราณอื่น ๆ ก็เพราะเราไม่รู้จักพวกเขาดีนัก พวกเขาอาจฉวยเอาลูกบอลหินของเราไปก็ย่อมได้ ใช่ไหม?”

ดาร์ซีหยุดชั่วขณะก่อนที่จะพูดต่อ “สำหรับตระกูลฮันท์และตระกูลอื่น ๆ พวกเขาไม่เคยช่วยอะไรเรา แล้วยิ่งตอนนี้พวกเขาก็ไม่มีลูกบอลหินอยู่กับตัว แล้วเขาจะช่วยเราไปทำไม? มีเพียงตระกูลวู๊ดเท่านั้นที่ได้ครอบครองลูกบอลหิน และเมื่อวันก่อนเราตระหนักแล้วว่านายน้อยเฟนด์นั้นทรงพลังเพียงใด เราเห็นพ้องต้องกันเป็นเอกฉันท์ว่าตระกูลวู๊ด ถือเป็นตระกูลที่น่าเชื่อถือที่สุด!”

พอลซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ กล่าวเสริมว่า “อีกอย่าง นายท่านวู๊ดก็ยังเป็นคนเปิดเผยและตรงไปตรงมาอยู่เสมอ และเพราะคุณเองก็มีลูกหินอยู่กับคุณ เราเชื่อว่านายท่านวู๊ดจะไม่ทำอะไรที่น่ารังเกียจอย่างนั้นแน่!”

เฟนด์ชำเลืองมองพอล ต้องยอมรับเลยว่านายน้อยตระกูลเฮมเพอร์ลีคนนี้ไม่เพียงแต่เป็นคนที่มีรูปร่างหน้าตาโดดเด่น แต่ยังมีจิตใจที่ละเอียดอ่อนอีกด้วย เขาไม่เพียงยกย่องแนชเท่านั้น แต่เขายังบอกเป็นนัยด้วยว่าตระกูลจะถูกมองว่าน่ารังเกียจหากพวกเขาแย่งลูกบอลหินจากตระกูลเฮมเพอร์ลี พวกเขาจะต้องคำนึงถึงเกียรติของตระกูลวู๊ดอยู่เสมอ!

เฟนด์คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และตอบกลับอีกฝ่ายว่า “นายท่านเฮมเพอร์ลี ผมสงสัยว่าคุณต้องการความช่วยเหลืออะไรจากเรา?”

“ก็ง่าย ๆ เลย ผมจะกลับตระกูล ในขณะที่ลูกชายและผู้อาวุโสของเราอีกสองสามคนจะอยู่ที่นี่เพื่อศึกษาลูกบอลหินอย่างเงียบ ๆ ไม่มีอะไรต้องกังวลเพราะสมาชิกคนอื่น ๆ ในตระกูลยังไม่รู้ว่าลูกบอลหินอยู่ในมือของเรา ดังนั้น ตราบใดที่คนของเราทั้งคู่ไม่ปริปาก คนอื่น ๆ ก็จะไม่มีทางล่วงรู้!”