บทที่ 1594

“แม่ ผมคิดว่าน้าโจแอนพูดถูก เรารออยู่ที่นี่ดีกว่า!”

หลังจากคิดเรื่องนี้แล้ว เบ็นก็นั่งลงและพูดว่า “มีแต่แย่กับแย่ เราจะตายกันหมด! ถ้าพวกเขาถูกคนพวกนั้นฆ่า ยังไงเราก็ไม่รอด!”

"ฮึ! ทำไมฉันถึงได้โชคร้ายจัง ฉันเพิ่งได้กลายเป็นผู้ฝึกยุทธ และหวังว่าตัวเองจะมีชีวิตที่ยืนยาวขึ้น แต่ไม่คิดเลยว่าจะต้องมาตายเร็วขนาดนี้! ทำไมชีวิตของฉันช่างโชคร้ายและขมขื่นเหลือเกิน!”

ยิ่งคิดฟีโอน่าก็ยิ่งอารมณ์เสียมากขึ้น เธอทรุดลงกับพื้นและเริ่มสะอื้นเหมือนเด็ก

“แม่ หยุดสักที! มันน่ารำคาญ!"

เบ็นตะคอกใส่ฟีโอน่า น้ำเสียงของเขาไม่เป็นมิตร “บ้าเอ๊ย! ฉันอ่อนแอเกินไป ฉันเป็นแค่ระดับปรมาจารย์และช่วยอะไรไม่ได้เลย! ถ้าตอนนี้ฉันอยู่ในระดับกึ่งเทพ ฉันคงรีบออกไปสู้กับพวกมันแล้ว!” เบ็นตะโกน เขากำหมัดแน่น

“ลูกพยายามจะกวนประสาทแม่มากกว่าเดิมเหรอ? พี่สาวของลูกอยู่ข้างนอกนั่น และแม่ก็เป็นห่วงเธอจะตายอยู่แล้ว! ลูกยังอยากจะออกไป? ไอ้ลูกไม่รักดี!”

ฟีโอน่าซึ่งกำลังอารมณ์เสียอยู่บนพื้น มีปฏิกิริยาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเบ็น อารมณ์ของเธอพลุ่งพล่านและเสียดแทง เธอสั่นด้วยความโกรธ

เบ็นมองไปที่แม่ของเขาก่อนหันไปข้างนอก แล้วพูดว่า “เอเลนก็อยู่ที่นั่นด้วย! ถ้าเธอตาย ผมก็ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่เช่นกัน!”

ขณะเดียวกัน ภายในห้องของลานบ้านอีกหลังหนึ่ง

ผู้อาวุโสลำดับแรกของตระกูลเฮมเพอร์ลีมองพอลและพูดว่า “คุณได้ยินไหม? พวกเขามาที่นี่เพราะเฟนด์เพราะตระกูลวู๊ด ไม่ใช่เพราะเรา! เฟนด์ทำให้ทั้งสี่ตระกูลโกรธ ไม่แปลกใจเลยที่ทั้งสี่ตระกูลนี้ร่วมมือกันและมาสร้างปัญหาที่นี่!”

“เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว คงจะหลีกเลี่ยงการต่อสู้ไม่ได้ ฟังผมนะ หลังการต่อสู้เริ่มขึ้น เราจะรีบออกไปช่วยตระกูลวู๊ด ฟังจากที่เฟนด์เย่อหยิ่งถึงขนาดนี้แล้ว ผมคิดว่าบางทีตระกูลวู๊ดคงไม่แพ้ ผมว่านายน้อยเฟนด์ไม่คิดว่าเราเป็นคู่ต่อสู้ของเขาเลยด้วยซ้ำ”