บทที่ 1609

อย่างไรก็ตามเฟนด์ค่อนข้างกระตือรือร้นกับเรื่องพวกนี้ ทั้งยังบอกข้อมูลแก่เขาและคนอื่น ๆ อย่างไม่ปิดบัง นอกจากนั้นพลังยุทธของเฟนด์นั้นก็แข็งแกร่งมากจนแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่อยากเป็นศัตรูกับเขา ดังนั้นหากเขาไม่เต็มใจที่จะเอาก้อนหินทั้งสามลูกออกมา ตระกูลวู๊ดจะต้องไม่พอใจแน่

หลังจากครุ่นคิดอยู่สองสามวินาที เขาก็ตัดสินใจได้ “ก็ได้ ก็ได้! ลองเอาพวกมันออกมาลองไปด้วยกันเถอะ!” เขายิ้ม

ด้วยการพลิกฝ่ามือ ลูกบอลหินลูกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา จากนั้นเขาก็หันไปหาผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งและสอง

หลังจากเห็นว่าแฮร์รี่ตกลงตามข้อเสนอของเฟนด์ ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งและลำดับที่สองของวิหารแห่งทวยเทพและราชาก็หยิบลูกบอลหินที่ติดตัวออกมาเช่นกัน พวกเขาวางลูกบอลหินเหล่านั้นไว้บนโต๊ะ

“มา ลองถ่ายพลังฉีของพวกเราเข้าไปดู!”

แฮร์รี่มองผู้อาวุโสทั้งสองอีกครั้งแล้วเดินไปที่ลูกบอลหิน เขาวางมือลงบนนั้น ก่อนระดมพลังฉีในร่างกายของเขา แล้วเริ่มถ่ายพลังฉีเข้าไปในลูกบอลหิน

หลังจากนั้นไม่นาน แฮร์รี่รู้สึกหวาดหวั่นอย่างเห็นได้ชัด เนื่องจากความเร็วในการดูดซับพลังฉีของลูกบอลหินมีความเร็วเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ และเริ่มดูดพลังฉีในร่างกายของเขาอย่างรุนแรง

“เฟนด์ นี่มันจะใช้เวลานานแค่ไหน?”

แฮร์รี่ยิงคำถามใส่เฟนด์ทันที ผู้อาวุโสลำดับที่หนึ่งและลำดับที่สองที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็มองไปที่เฟนด์ด้วยสายตากังวลเช่นกัน พวกเขากลัวว่าจะเกิดสิ่งเลวร้ายขึ้นกับตน หากลูกบอลหินเหล่านี้ไม่ยอมหยุดดูดพลังฉีในร่างกายของเขา พวกเขาอาจจะสิ้นชีพ!

“ไม่ต้องห่วง เกือบสำเร็จแล้ว!”

ในทางกลับกันเฟนด์รู้สึกประหม่า

ปัง ปัง ปัง!

ทันใดนั้นเองลูกบอลหินก็ผลักให้ทั้งสามคนกระเด็นออกไป พวกเขาล่าถอยหลังไปหลายเมตรก่อนที่พวกเขาจะทรงตัวและหยุดอยู่กับที่ได้ พวกเขาสั่นไปทัง้ร่างและรู้สึกชาที่ฝ่ามือ