บทที่ 1613

อเล็กซานเดอร์มีสีหน้าภาคภูมิใจ ในทันทีที่เขาสัมผัสได้ว่าเขาดีกว่าพวกแซคคารีไปหนึ่งขั้น เขาเริ่มเลือกคนที่จะเข้าไปกับเขาทันที หลังจากที่เลือกเสร็จแล้ว เขาก็ขอให้คนอื่น ๆ ไปพักที่ที่ตีนเขาด้านล่าง

เมื่อสมาชิกของตระกูลแซคคารีเห็นว่าตระกูลคาเบลโลได้เข้าไปด้านในถึงยี่สิบคน พวกเขาก็รู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมาก

สมาชิกของตระกูลเฮมเพอร์ลีก็มาถึงในไม่ช้าเช่นกัน พวกเขาต่างก็ดีใจเมื่อได้รู้ว่าพวกเขาได้รับอนุญาตให้เข้าไปได้ถึงยี่สิบคน

ตระกูลน้อยใหญ่มาถึงมากขึ้นเรื่อย ๆ เหล่าตระกูลลึกลับชั้นสองและชั้นสามที่ติดตามตระกูลฮันท์ไปยังเขาเหมันต์กระจ่างรู้สึกเสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง เมื่อพบว่าพวกเขาได้รับอนุญาตให้เข้าไปด้านในได้เพียงแค่สามคนเท่านั้น

สำหรับตระกูลต่าง ๆ ที่ติดตามตระกูลวู๊ดไปยังเกาะวายุมืด รู้สึกได้ทันทีว่าพวกเขาอยู่เหนือกว่าตระกูลอื่นมาก ทันทีที่ได้รู้ว่าพวกเขานำคนเข้าไปได้ถึงยี่สิบคน

ในขณะนี้ มีคนจำนวนไม่น้อยกำลังยืนอยู่บนยอดเขาที่ห่างออกไป และกำลังมองดูสถานการณ์ในที่ดินตระกูลวู๊ด ซึ่งพวกเขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากคนจากตำหนักนภา

“ตอนนี้มีลำแสงห้าลำแสงแล้ว ดูเหมือนว่าแสงเหล่านี้จะเกิดขึ้นมาจากลูกบอลหินเหล่านั้น แต่ผมยังไม่เห็นจะมีใครบินไปทางลำแสงเลย หมายความว่าลำแสงพวกนี้ไม่ได้ช่วยให้ใครทะลวงไปสู่ระดับเทพสูงสุดได้!” หลังจากสังเกตมาระยะหนึ่ง โจเอลก็ค่อย ๆ คาดเดา

ลิลลี่ซึ่งอยู่ข้าง ๆ โจเอลกล่าวว่า “มีลูกบอลหินหนึ่งลูกต่อพื้นที่อันตรายแต่ละแห่ง สุดท้ายแล้วคงจะมีลำแสงเกิดขึ้นเจ็ดสาย ดูเหมือนว่าผู้คนจากตำหนักเทพยดาและตำหนักอินทรีทะยานจะยังมาไม่ถึงที่นี่ แต่ฉันคิดว่าคงอีกไม่นานนักหรอก!”