บทที่ 1647

เฟนด์ยิ้มอย่างเสียไม่ได้ เขาหันไปหาเซเลน่าแล้วพูดว่า “เราต้องหาวิธีลบล้างคำสาปให้เซเลน่าโดยเร็วที่สุด ผมหวังว่าเวลาหนึ่งปีจะเพียงพอสำหรับเรา ตอนนี้เราต้องแข่งกับเวลาแล้ว!”

“ที่รัก อย่ากดดันตัวเองเกินไป พยายามให้เต็มที่ก็พอ ต่อให้คุณจะทำไม่ได้ ฉันก็ไม่โทษคุณหรอก บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตาของฉัน!”

เซเลน่ากัดริมฝีปากล่างสีชมพูระเรื่อของตัวเองแล้วพูดกับเฟนด์ด้วยน้ำเสียงปลอบโยน

"โชคชะตาเหรอ? ผมจะไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาแน่! ชายศีรษะล้านคนนี้เป็นคนทำแบบนี้กับคุณ และผมจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปอย่างแน่นอน! ถ้าผมแข็งแกร่งขึ้นเมื่อไหร่ ผมจะทำให้เผ่ากระหายเลือดเวรนี่ต้องชดใช้!”

เฟนด์ตะโกนด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด เขากำหมัดแน่น

ในอีกด้านหนึ่ง เมโลดี้ที่ได้กินโอสถที่เฟนด์มอบให้ ก็ฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บขึ้นเล็กน้อย แม้ว่าเธอจะยังไม่หายดี แต่ก็สามารถลุกขึ้นยืนและเดินเหินได้บ้างแล้ว

ผลการรักษาจากโอสถของเฟนด์นั้นเกินความคาดหมายของเธอ เธอไม่คิดเลยว่าผลการรักษาจะดีขนาดนี้

“เฮ้อ! เขาก็ออกไปนานมากแล้ว ทำไมยังไม่กลับมาอีก มีอันตรายเกิดขึ้นกับเขาหรือเปล่า? ไม่นะ! ถ้าเขาตาย แล้วตระกูลวู๊ดรู้ว่าฉันเป็นส่งเขาไปสู้กับชายศีรษะล้าน พวกนั้นคงเกลียดฉันตาย!”

ความคิดที่จะส่งนักสู้ที่ทรงพลังและมีความสามารถเช่นนี้ไปตายเพราะความเห็นแก่ตัวของเธอเองทำให้เมโลดี้อยู่ไม่สุข เธอโทษตัวเองที่ส่งเฟนด์ไปหาชายศีรษะล้าน

"ไม่ได้การ! ฉันต้องออกไปดูสักหน่อย! ถ้าเฟนด์สามารถฆ่าชายศีรษะล้านได้ แต่เขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไม่สามารถแม้แต่จะลุกขึ้นยืนได้จะทำยังไง? ฉันเองก็บาดเจ็บสาหัสเหมือนกัน ยังต่อสู้ไม่ไหว แต่ฉันคิดว่าฉันน่าจะยังพอช่วยพาเขามาพักฟื้นที่นี่ได้!”