บทที่ 1663

“พ่อหนุ่ม ไม่ได้ยินหรือว่าฉันอยู่ในระดับเทพสูงสุดแล้ว?” ไนเจลกัดฟันเมื่อเขารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ไม่ไว้หน้าเขา

“เฟนด์?” ทันใดนั้นเองเฟนด์หันกลับมาอย่างช้า ๆ และไนเจลก็จำได้ทันทีว่าบุคคลตรงหน้านี้คือใคร

“นายท่านไนเจล ของชิ้นนี้จะเป็นของใครก็ได้ ตอนนี้มันอยู่ในมือผมแล้ว ดังนั้นของชิ้นนี้เป็นของผม!”เฟนด์ยิ้มอย่างไม่แยแสและพูด ในขณะที่มองไปที่ไนเจลที่อยู่ตรงหน้า

“ฮ่าฮ่า… น้องชายเฟนด์ใครจะคิดว่าเป็นคุณ!” ผู้อาวุโสอีกคนจากตระกูลแซคคารีซึ่งอยู่ในขั้นสูงสุดของระดับเทพแท้จริงเริ่มหัวเราะเสียงดัง “ตอนอยู่ที่โลกข้างนอกนั่น คุณมีพลังยุทธสูงสุด และทุกคนให้เกียรติคุณเพราะจนปัญญา แม้แต่หัวหน้าตระกูลของเราหรือพวกเจ้าตำหนักของสี่ชนเผ่าโบราณก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของคุณ นั่นคือเหตุผลที่ทุกคนเชื่อฟังในสิ่งที่คุณพูด!”

ผู้อาวุโสหยุดลงหนึ่งอึดใจก่อนที่จะพูดต่อด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่แต่งแต้มบนใบหน้า “แต่หลังจากที่เราเข้ามาในพื้นที่นี้แล้ว สถานการณ์ก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้หัวหน้าตระกูลของเราเป็นปรมาจารย์ในระดับเทพสูงสุด คุณยังคิดว่าเราจะกลัวคุณอยู่อีกหรือ?”

เฟนด์ยิ้มอย่างเย็นชาหลังจากได้ยินสิ่งนี้ เขาไม่ยินดียินร้ายกับผู้อาวุโสและหันไปมองไนเจล “นายท่านไนเจล คุณคิดว่าอย่างไร? ผู้อาวุโสของคุณพูดถูกรึเปล่า?”

ไนเจลสะบัดมือขึ้นลง “ก็จริงอย่างที่เขาว่าไม่ใช่หรือ? โลกนี้มันช่างโหดร้ายเสียจริง ผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์พูด ฮ่าฮ่า… เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะ เฟนด์ เมื่อครั้งที่เราไปหาตระกูลวู๊ดของคุณก่อนหน้านี้ คุณบอกว่าตระกูลของเราไม่ได้ติดตามคุณไปยังป่าวายุมืด และไม่ได้ทำข้อตกลงกับคุณไว้ คุณถึงอนุญาตให้คนของเราเข้าไปสังเกตการณ์ได้เพียงสามคน แต่ตระกูลอื่น ๆ ที่มีความสัมพันธ์อันดีกับคุณกลับเข้าไปได้ถึงยี่สิบคน ผมไม่พอใจคุณเพราะเหตุนี้มานานแล้ว!”

ไนเจลยิ้มอย่างเย็นชาและพูดต่อไปว่า “แต่ในตอนนั้นเราต่างก็รู้ว่าคุณแข็งแกร่งแค่ไหน แล้วเราจะพูดอะไรได้? ทว่าครั้งนี้ทุกอย่างได้เปลี่ยนไปแล้ว ผมไนเจล แซคคารีโชคดีพอที่ได้เป็นปรมาจารย์คนแรกที่ทะลวงเข้าสู่ขั้นหนึ่งระดับเทพสูงสุด ไม่ว่าคุณจะแข็งแกร่งเพียงใด คุณก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของผม ส่งทักษะยุทธมาถ้าคุณฉลาดพอ”