บทที่ 167

ลาน่ายิ้มอย่างเลือดเย็นแล้วพูดว่า "ฉันไม่เชื่อเรื่องบังเอิญพวกนี้ พวกฉันเพิ่งจะออกมา แกก็บังเอิญมาอยู่ตรงนี้อย่างนั้นเหรอ? ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าถ้าเพิ่งมาทำไมถึงพาคนมาตั้งมากมายเป็นกลุ่ม”

เขาพูดว่า "ตอนแรกเราตั้งใจจะสู้กับคนอื่น ๆ ก็เลยพาพวกมากัน แต่ในขณะที่เราผ่านที่นี่ เราสังเกตเห็นหน้าอกขนาดใหญ่ของเธอ กับก้นที่เด้งไปเด้งมา อดไม่ได้ที่อยากจะเล่นกับเธอ ก็แค่นั้น!”

ชายหัวล้าน พูดต่อไป

บริเวณใกล้ ๆ กันก็โล่งใจเมื่อนีลและบอดี้การ์ดของเขาได้ยินคําแก้ตัวนี้ โชคดีที่ชายหัวล้านนั้นฉลาดพอที่จะสร้างข้ออ้างขึ้นมาแทนการหักหลังได้

“อ๊ากก!”

อย่างไรก็ตามในวินาทีต่อมา ลาน่า ก็เหยียบหลังมือชายคนนั้นทันที เธอพูดด้วยน้ำเสียงต่ำน่ากลัว "ฉันไม่ให้แกสารภาพหรอกหรือ? ฉันบอกแล้วว่าฉันไม่เชื่อเรื่องบังเอิญที่พวกแกมาปรากฏตัวหลังจากงานประมูลเสร็จสิ้น”

"ฉัน-ฉันบอกไปแล้วว่าเป็นความจริง!"

ชายหัวล้านกัดฟันยืนกรานกับคำโกหกของเขา

สีหน้าของหลายคนเริ่มเลือนลางเมื่อได้เห็นความเหี้ยมโหดไร้ความเมตตาปราณีของลาน่า ถึงแม้ว่าเธอจะมีเสน่ห์ แต่ผู้ชายคนไหนจะกล้าควบคุมเธอ

เคนและบอดี้การ์ดของเขาเริ่มรู้สึกวิตกกังวลอีกครั้ง

"เราถอนตัวตอนนี้เถอะ เผื่อมันจะพลอยติดร่างแหไปด้วยนายน้อย ผมรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่ชอบพูดมาก!”

"นี่ยังไม่ต้องพูดถึงเฟนด์ก็เป็นคนอันตรายเหมือนกัน!" บอดี้การ์ดเริ่มรู้สึกหวาดกลัวแล้ว เลยกระซิบบอกเคนว่า

"ไม่ฉลาดเลยที่จะเราจะไปตอนนี้ จริงไหม? คนอื่นก็จะคิดว่าทำไมเป็นเราคนเดียวที่ออกไป ทั้งที่ทุกคนกำลังดูอยู่ แสดงว่าเราเป็นคนผิดจริงไหม?”

"ถึงตอนนั้น เราอาจจะออกไปก่อนพวกเขา!”

นีลทําหน้าเบลอ ๆ เพราะครอบครัวมอนท์, จอร์จ, รอย, หรือไวท์ ไม่มีใครออกจากที่เกิดเหตุเลยแม้แต่คนเดียว ขนาดพ่อค้าทั้วไปยังอดทนรอโชว์ดี ๆ แล้วอยู่ ๆ จะไปกันได้อย่างไร

"หึ แกมีปากที่ดีมากทีเดียว!"

ตั้งแต่ลาน่าสังเกตเห็นว่าชายคนนี้ไม่เต็มใจที่จะพูดความจริง ดังนั้นเธอจึงตั้งใจเล็งไปที่จุดเฉพาะบนร่างกายของเขา เธอแสยะยิ้มแล้วพูดว่า “ถ้าฉันเหยียบตรงนั้นของแก แกคิดว่าแกจะกลายเป็นขันทีไปเลยไหม?”