บทที่ 1676

“นี่ดูเหมือนนี่จะไม่ใช่ความคิดที่ดีนะครับ พวกคุณพยายามอย่างหนักเพื่อให้ได้หญ้าวิญญาณพวกนี้มา”เฟนด์พูดตะกุกตะกักในขณะที่เขามองหญ้าวิญญาณที่อยู่ตรงหน้า

“เฮ้ ไม่มีอะไรไม่ดีหรอก ไม่มีหญ้าวิญญาณต้นไหนมีค่าเท่าทักษะยุทธที่พวกคุณแบ่งปันให้กับเราแล้ว นอกเหนือจากทักษะยุทธที่ช่วยให้ก้าวไปสู่ระดับเทพสูงสุดแล้ว ยังมีทักษะยุทธที่ทำให้ทะลวงเข้าเพื่อเข้าสู่ระดับทะลวงวิญญาณด้วย เราสามารถไปถึงขั้นที่เก้าในระดับทะลวงวิญญาณได้อย่างแน่นอนด้วยสิ่งนั้น!” อเล็กซานเดอร์ยืนกรานด้วยความปิติ สายตาของเขาจับจ้องไปที่ดาเนียลล่าขณะที่เขาเสริมอย่างมีความหมายว่า “อีกอย่าง ตอนนี้เราไม่ได้เป็นแค่พันธมิตรกันเท่านั้น เราอาจจะเป็นทองแผ่นเดียวกันในอนาคต ทำไมเราต้องมองว่าอีกฝ่ายเป็นคนนอก? ฉันพูดถูกไหม?”

ดาเนียลล่าซึ่งยืนอยู่ด้านข้างแสดงออกอย่างเขินอายทันที

"ถูกต้อง! นายท่านคาเบลโลพูดถูก เราควรช่วยเหลือกันไม่ใช่หรือ?” แนชหัวเราะอย่างมีความสุขและพูดต่อ “นอกเหนือจากนั้น ลูกจะมอบโอสถเม็ดระดับสามให้แก่นายท่านคาเบลโลสักหนึ่งหรือสองเม็ดหลังจากที่ลูกประสบความสำเร็จได้ด้วยหญ้าวิญญาณที่ได้รับจากเขาได้ไหม?”

"ตกลง ถ้าผมสามารถก้าวขึ้นเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับสามได้ การบ่มเพาะโอสถก็จะไม่น่าเบื่ออีกต่อไป!” เฟนด์พยักหน้าและมองไปที่หญ้าวิญญาณอย่างละเอียดก่อนที่จะเลือกหญ้าวิญญาณที่มีประโยชน์ไปสองถึงสามกิ่ง

สมาชิกตระกูลคาเบลโลดีใจเมื่อได้ยินการสนทนาของพวกเขา โอสถระดับสามนั้นมีค่ามาก จะดีกว่าไหมถ้าเฟนด์ให้ยาดังกล่าวแก่พวกเขาสองถึงสามเม็ดหลังจากที่ทั้งสองตระกูลพัฒนาความสัมพันธ์อันดีร่วมกัน?

พวกเขาแน่ใจว่าการพัฒนาของตระกูลวู๊ดจะไม่มีอะไรมาขวางกั้นได้อีก หากเฟนด์ได้กลายเป็นนักเล่นแร่แปรธาตุระดับสาม