บทที่ 1713

แฮร์รี่พูดอย่างมีความสุข “ผมแค่สงสัยว่าทำไมบริเวณนี้ถึงอุดมไปด้วยพลังฉีถึงเพียงนี้ นอกจากนี้ยังมีทักษะยุทธบางอย่าง และผมรู้สึกว่าที่นี่เป็นสถานที่ที่ดีในการค้นหาสิ่งของมีค่า สิ่งที่ผมกังวลที่สุดคือพวกที่เข้ามาในพื้นที่นี้ตั้งแต่เมื่อครั้งอดีต แม้ว่าพวกเขาจะตายไปแล้ว แต่ก็คงจะยังมีเหล่าปรมาจารย์จำนวนมากในปัจจุบัน เพราะพวกเขาย่อมมีทายาทมากมาย ว่าไหม? หากเราเผชิญหน้ากับพวกเขาเข้า พวกเขาจะทำร้ายเรารึเปล่า? เพราะเราก็ไม่ใช่คนของที่นี่!”

แนชยิ้มอย่างขมขื่นและพูดว่า “ฉันต้องบอกคุณเกี่ยวกับบางอย่างของพื้นที่นี้…”

ในไม่ช้าแนชก็แจ้งให้แฮร์รี่และคนอื่น ๆ ทราบเกี่ยวกับสถานการณ์ทั้งหมด

สีหน้าของแฮร์รี่และคนอื่น ๆ มืดลงหลังจากได้ยินสิ่งที่แนชพูด พวกเขาไม่คาดคิดมาก่อนว่าพื้นที่แห่งนี้จะมีกองกำลังอย่างกองกำลังภาคี ซึ่งมีหน้าที่ดูแลพื้นที่และต่อต้านผู้คนจากภายนอกที่เข้ามาในพื้นที่นี้

แต่สมาชิกของกองกำลังภาคีได้ลดการป้องกันลงเนื่องจากไม่มีใครเข้ามาในพื้นที่นี้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นั่นเป็นเหตุผลที่สมาชิกที่ถูกส่งมาเฝ้าทางเข้าทั้งสองคนมีทักษะยุทธอยู่ในขั้นที่หนึ่งและขั้นที่สองของระดับเทพสูงสุดเท่านั้น หากเป็นในอดีตพวกเขาคงตายทันทีที่เข้ามาในพื้นที่ได้

“เราโชคดีที่พวกเขาเกือบลืมทางเข้านี้ไปแล้ว สิ่งนี้ทำให้เรามีชีวิตอยู่ได้จนถึงตอนนี้และได้มีโอกาสที่จะทะลวงไปสู่ระดับเทพสูงสุด พอมาคิดดูแล้ว เราช่างโชคดีจริง ๆ!” แฮร์รี่ยิ้มอย่างขมขื่นในขณะที่หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความปิติ

"ใช่ เป้าหมายของเราตอนนี้คือการเพิ่มระดับพลังยุทธของเราให้เร็วที่สุด เมื่อสมาชิกของกองกำลังภาคีรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น พลังยุทธของเราก็จะเพิ่มขึ้นแล้ว นั่นจะช่วยให้เรามีโอกาสรอดชีวิตได้มากขึ้น!” แนชพยักหน้า “ดังนั้น กองกำลังที่เข้ามาในพื้นที่นี้อย่างพวกเราจำเป็นต้องร่วมมือและช่วยเหลือซึ่งกันและกัน!”

“แต่ว่านะ นายท่านวู๊ด พวกคุณทุกคนทะลวงเข้าสู่ขั้นที่สามของระดับเทพสูงสุดได้อย่างไร? พลังยุทธของลูกชายของคุณมันคืออะไรกันแน่? เขาฆ่าแองกัสซึ่งอยู่ในขั้นที่สองของระดับเทพสูงสุดได้ด้วยหมัดเดียวแถมยังไม่ใช้พลังฉีอีก เขาทรงพลังมาก!” ในไม่ช้าแฮร์รี่ก็คิดขึ้นได้และอดไม่ได้ที่จะถามแนชด้วยความประหลาดใจ