บทที่ 1716

สกาย แลนสันไม่สามารถพูดอะไรได้ แม้ว่าจะไม่พอใจเอลล่าก็ตาม ดังนั้นเธอจึงพูดกับอาเธอร์ด้วยรอยยิ้มว่า “นายน้อยอาเธอร์ เราควรไปกันต่อได้รึยัง? เธอกลับมาจากการค้นหาของล้ำค่าแล้ว และเรายังมือเปล่าอยู่เลย”

ทว่าอาเธอร์แสร้งทำราวกับไม่ได้ยินที่เธอพูด เขาพูดกับเอลล่าอย่างยิ้มแย้มว่า “มาเถอะ เอลล่า ทำไมไม่เข้าร่วมกับเราและเข้าไปในป่าด้วยกันอีกสองสามวัน? หลังจากกลับมานี่เธอก็ไม่ได้มีธุระอะไรที่ไหนแล้วใช่ไหม? ถ้าเธอเข้าร่วมกับเราจะไม่ทำให้คุณปลอดภัยขึ้นหรือ? เราจะแบ่งปันสิ่งของที่เราได้รับกับเธออย่างเท่าเทียมกัน!”

ชายร่างอ้วนที่ยืนอยู่ด้านข้างไม่เห็นด้วยกับความคิดนี้และรีบเตือนอาเธอร์ว่า “นั่นไม่เข้าท่าเลยนายน้อยอาเธอร์ เธอไม่ใช่สมาชิกของป้อมปราการของเรา ยิ่งไปกว่านั้น คุณยังอยู่ในขั้นที่สี่ระดับเทพสูงสุด แม้ว่าทักษะยุทธของเธอจะค่อนข้างน่าประทับใจ แต่เธอจะแบ่งปันอะไรกับคุณอย่างเท่าเทียมกันได้อย่างไรในเมื่อเธอมีพลังยุทธเพียงแค่ขั้นที่สองของระดับเทพสูงสุดเท่านั้น”

สีหน้าของอาเธอร์ชะงักงัน เขาพูด “เจ้าอ้วน นายพูดอะไรแบบนั้นได้ยังไง? นายไม่ได้อยู่ในขั้นที่สองของระดับเทพสูงสุดเหมือนเธองั้นเหรอ? ฉันเคยบอกว่านายเป็นภาระรึเปล่า? ยิ่งไปกว่านั้น หัวหน้าป้อมปราการลำดับที่หนึ่งก็บอกให้เรารักษาความสัมพันธ์อันดีกับป้อมปราการอื่น ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับคนจากป้อมปราการที่อยู่ใกล้กันมาก ฉันให้ของล้ำค่ากับนายตลอดเลยไม่ใช่หรือ?”

ชายร่างอ้วนหน้าแดงในทันที เขาก้มหน้างุดและพูดอะไรไม่ออก

เอลล่าไม่ได้โง่ และเธอเข้าใจว่าอาเธอร์จงใจแกล้งเธอ เธอยังตระหนักได้อย่างชัดว่าสกายชอบอาเธอร์และไม่พอใจเธอนัก

เธอยิ้มอย่างเขินอายและพูดว่า “เอ่อ ไม่เป็นไรหรอก พี่ชายของฉันต้องการหญ้าวิญญาณชนิดหนึ่ง และฉันก็บังเอิญพบมันเข้า ฉันควรรีบนำมันกลับไปให้เขาโดยเร็ว และพวกคุณก็ควรไปตามทางของคุณ!”

สกายที่ยืนอยู่ด้านข้างกอดอกและพูดแปลก ๆ ออกมาว่า “เห็นไหมอาร์เธอร์? เธอไม่เห็นค่าความเมตตาของคุณเลย!”