บทที่ 175

ทิโมธีกำลังนึกถึงบางสิ่งบางอย่างและพูดว่า “ใช่ ใช่ ในตอนนั้นไมเคิล และครอบครัวรอยต่างก็ถามเธอว่า เธอเป็นใคร นอกเหนือจากการโต้แย้ง ผมก็ไม่ได้ทำอะไรอีก!”

เจมส์ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ถ้าอย่านั้นค่อยดีขึ้นหน่อย จำไว้ว่าเฟนด์กับผู้หญิงคนนั้น หรือใครก็ตามที่อยู่กับเฟนด์ เราจะต้องไม่ทำให้เขาขุ่นเคืองโดยเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะไม่พอใจตระกูลเดรคของเรา จนเราอาจจะต้องออกจากอาณาเขตกลางเลยก็ได้”

“ครับ ผมเข้าใจแล้ว!”

ทิโมธีรู้สึกโล่งใจ เขารู้สึกขอบคุณตัวเอง ที่วันนี้เขาไม่ได้ก่อกวนพวกเขา ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะต้องลงเอยเหมือนกับ นีล ฮิวโก้

ในขณะเดียวกัน นายใหญ่ฮิวโก้ได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดในวันนี้

นายใหญ่ฮิวโก้ พร้อมกับสมาขิกในครอบครัวคนอื่น ๆ มาประชุมกันที่บ้าน ส่วนทางด้านนีลนั้น ยืนหน้าบวมก้มหน้าก้มตาต่อหน้านายใหญ่ฮิวโก้

“เด็กน้อย แกเป็นคนที่กล้าหาญไม่ใช่หรือ? ฉันเคยบอกแกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าสร้างปัญหา แต่แกก็ไม่ฟัง! ยิ่งไปกว่านั้นแกยังจ้างคนไปดักปล้นไข่มุกเรืองแสงนั่นด้วยใช่ไหม? แกรู้ไหม แกทำให้ครอบครัวของเราต้องอับอาย!”

นายน้อยฮิวโก้โกรธมากจนกำหมัดแน่นและดวงตาของเขาเป็นสีแดง

“พ่อ นี่เป็นความผิดของผมเอง!”

“ใครจะรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร แต่สําหรับเฟนด์ เขาเป็นแค่ทหารผ่านศึกเท่านั้น ในเมื่อเขากล้าตีนายน้อยต่อหน้าทุกคนนั่นก็เพราะว่าผู้หญิงคนนี้ต้องมีฐานะในระดับหนึ่งด้วย เพราะเหตุนี้เขาถึงไม่กลัวที่จะล่วงเกินเรา”

นีลเงยหน้าขึ้น และพูดอย่างโกรธ ๆ ว่า “พวกนักเลงที่ผมจ้างไปสอนบทเรียนให้กับเฟนด์ เพราะเขาท้าทายผมในขณะที่เขาขี่สกู๊ตเตอร์ไฟฟ้า ผมแค่อยากจะสั่งสอนเขาในเรื่องนี้ ไม่ได้ตั้งใจที่จะปล้นเอาไข่มุกเรืองแสงอะไรนั่น!”

“ฉันไม่สนหรอกว่าแกจะพูดจริงหรือเปล่า แล้วมาอธิบายให้ฉันฟังมันจะมีประโยชน์อะไร”