บทที่ 1752

"อะไรนะ! มีคนเข้ามาหลายหมื่นคน?”

เนื่องจากป้อมปราการวิตต์มอร์อยู่ใกล้กับผืนป่ามากที่สุด ทุกคนจึงมุ่งหน้าไปที่นั่นก่อน เมื่อปู่ของอาเธอร์รู้เรื่องดังกล่าว เขาก็ผุดตัวขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความตกใจ จนตาแทบจะถลนออกมานอกเบ้า

"ใช่ครับปู่ ให้เราปรึกษากับหัวหน้าป้อมปราการก่อนว่าเราควรทำอย่างไร อ่า เรื่องที่คนพวกนั้นเข้ามาที่นี่นั้นไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอก ที่สำคัญกว่านั้นก็คือมีสมาชิกจากเผ่ากระหายเลือดหลายคนได้เข้าไปค้นหาสมบัติตามภารกิจของเผ่าอยู่หลายคน ตอนนี้พวกนั้นได้พบกับคนจากโลกข้างนอกเหล่านั้นแล้ว คุณหนูเฮเลน่าและคนอื่น ๆ คงตายไปแล้ว!”

เมื่อพูดถึงเฮเลน่า อาเธอร์ก็รู้สึกสงสารเธอจับขั้วหัวใจ เขาเกลียดตัวเองที่อ่อนแอเกินไป ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่เลือกที่จะละทิ้งเธอที่อยู่ในสถานการณ์คาบลูกคาบดอกเช่นนั้น

ผู้อาวุโสอ่านใจอาเธอร์ออกได้เลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ก่อนกลอกตาอย่างไม่แยแส “เจ้าหลานงี่เง่า คุณหนูเฮเลน่าอะไรของแก อย่าลืมว่าแกเป็นหลานชายของผู้อาวุโสแห่งป้อมปราการวิตต์มอร์เชียวนะ แกจะติดใจผู้หญิงจากโลกข้างนอกนั่นไม่ได้ เข้าใจไหม? คนพวกนั้นจะเทียบกับเราได้อย่างไร?”

ตอนที่ผู้อาวุโสพูด เขาก็เหลือบมองสกายแวบหนึ่ง จากนั้นก็เสริมว่า “ถ้าแกอยากหาใครสักคน อย่างน้อยก็ควรหาผู้หญิงจากที่นี่อย่างสกายสิ เข้าใจไหม?"

"ใช่แล้ว นายน้อยอาเธอร์ อย่าลืมสิว่าคุณเป็นใคร คุณมีสถานะทางสังคมสูงส่ง อย่ามามัวคิดถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อยู่เลย!”

สกายปลื้มปริ่ม แต่เธอไม่รู้เลยว่าผู้อาวุโสนั้นแค่พูดเพื่อยกตัวอย่างเท่านั้น เธอคิดเองไปว่าผู้อาวุโสหมายใจจะจับคู่เธอกับหลานชายของเขา

อาเธอร์พูดไม่ออกไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็ตอบอย่างหงุดหงิดว่า “ปู่พูดเรื่องอะไร? นี่ไม่ใช่เวลาที่จะพูดเรื่องพวกนี้เสียหน่อย เราควรไปหาหัวหน้าป้อมปราการกับคนอื่น ๆ เพื่อหารือเกี่ยวกับสถานการณ์นี้ อีกอย่างเราจะดูถูกคนจากโลกข้างนอกไม่ได้หรอก จริงไหม? เมื่อนานมาแล้ว บรรพบุรุษของเราก็มาจากที่นั่นเหมือนกันไม่ใช่หรือ? เราสืบเชื้อสายมาจากสายเลือดเดียวกัน ทำไมถึงต้องต่อสู้กันล่ะ?”