บทที่ 1756

ในตอนนั้นทุกคนหันไปหาผู้อาวุโสคูเปอร์

ผู้อาวุโสคูเปอร์ยิ้มแล้วอธิบายต่อฝูงชนว่า “ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย มีคนเข้ามาที่นี่ประมาณหกแสนคน ในจำนวนนี้เป็นคนจากแผ่นดินใหญ่สามถึงสี่แสนคน ในขณะที่อีกสองแสนคนที่เหลือมาจากดินแดนท้องทะเล ผมเองก็ไม่แน่ใจว่าพวกเขาเข้ามาได้อย่างไร แต่ตอนนี้พวกเขาก็มาอยู่ที่นี่แล้ว ยิ่งกว่านั้น พวกเขาเข้ามาอยู่ที่นี่ได้ประมาณยี่สิบวันแล้ว ในช่วงยี่สิบวันที่ผ่านนี้ มีอัจฉริยะมากพรสวรรค์บางคนได้ทะลวงไปสู่ระดับเทพสูงสุดแล้ว”

“พระเจ้า! พวกเขาอยู่ที่นี่มายี่สิบวันแล้วเหรอ? คนต่างถิ่นพวกนี้อยู่ที่นี่มาตั้งหลายวันแล้ว แต่เราเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เอง!”

“ใช่ เราประมาทเกินไป! ผมคงจะยากที่เราจะสังเกตเห็นการปรากฏตัวของพวกเขา หากพวกเขาเข้าและออกจากป่าในช่วงเวลาสั้น ๆ”

"ไม่หรอก เป็นไปไม่ได้ที่เราจะไม่รู้ตัว เพราะพวกเขาเข้ามากันหลายแสนคนและในหมู่พวกเขาก็มาจากชนเผ่าและตระกูลต่าง ๆ และพวกเขาก็ไม่ได้เป็นหนึ่งเดียวกันอีกด้วย ต้องมีความบาดหมางกันระหว่างชนเผ่าและตระกูลพวกนั้นแน่”

ฝูงชนอ้าปากค้างทันทีที่ผู้อาวุโสคูเปอร์ทิ้งระเบิดอีกลูกออกมา

เอลล่าฝืนยิ้มแหยและทำหน้าเหยเกเล็กน้อย ความจริงแล้ว เธอเป็นคนแรกที่พบว่าเฟนด์และคนอื่น ๆ เข้ามาที่นี่ แต่เธอสัญญากับเฟนด์ว่าเธอจะช่วยพวกเขา ดังนั้นเธอจึงไม่ได้กลับไปที่ป้อมปราการและรายงานเรื่องนี้ในทันที เธอยังคงค้นหาของล้ำค่าในป่าต่อไป และในบางครั้งที่เธอพบคนนอกเหล่านั้น เธอก็จะอ้อมไปห่าง ๆ และจากไปโดยแสร้งทำเป็นไม่เห็นพวกเขา

และสิ่งที่เธอทำก็นำมาสู่สถานการณ์ปัจจุบันเช่นนี้ เธอพยายามยื้อเรื่องนี้ไปจนถึงจุดที่ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป ในที่สุดคนของกองทัพทั้งเก้าก็ได้รับรู้เรื่องนี้